کتاب Autistically Me

اگه اوتیستیکی یا حس می‌کنی مغزت یه جور دیگه کار می‌کنه و از این که دائماً خودت رو به بقیه نشون بدی خسته شدی، کتاب Autistically Me دقیقاً مال توئه. این کتاب هم خاطرات شخصی بردلی ریچز، بازیگر اوتیستیکِ Heartstopper، و هم یه جعبه‌ابزار عملی برای زندگی روزمره‌ست؛ چیزی که از دل تجربه‌ی زیسته نوشته شده، نه از روی نسخه‌های کلیشه‌ای روانشناسی.

بردلی توی این کتاب می‌گه اوتیسم نقص نیست؛ یه جور زبان شخصیه که بهت یاد می‌ده چطور به سبک خودت زندگی کنی.

وقتی فهمیدم نویسنده بازیگر Heartstopper است، اول شک کردم. اما صفحه‌ی اول که خواندم، شکم پرید… چون بردلی ریچز، خودش تا ده سالگی هیچ کلمه‌ای به زبان نیاورده، اما حالا به عنوان سفیر رسمی Autistica به میلیون‌ها نفر نشون می‌ده چطور از دل سکوت، یه راه زندگی بسازه.

فصل هفتم که اسمش «چطور انسان باشیم (نسخه‌ی اوتیستیک)» بود، واقعاً برام جالب بود. دیدم بردلی چطور تکه‌تکه‌های تجربه‌هاش رو کنار هم چیده و برای هر موقعیتی یه راهکار مشخص درست کرده. تمرین‌های عملی‌اش آنقدر عینی هستند که می‌توانی فردای همان روز اجرایش کنی.

اگه تا حالا فکر می‌کردی برای فهمیدن خودت حتماً باید بری پیش یه دکتر، این کتاب بهت نشون می‌ده که جواب رو خودت توی زندگی‌ات داری. با نگاهی تازه به این سفر ادامه بده.

کتاب Autistically Me نوشته بردلی ریچز به چه موضوعاتی می‌پردازد؟

«این کتاب فقط یک خاطره نیست؛ یک جعبه‌ابزار است برای کسانی که مغزشان جور دیگری کار می‌کند.»

خیلی‌ها به کتاب Autistically Me می‌گن «راهنمای زندگی برای آدم‌هایی که مغزشون یه جور دیگه کار می‌کنه».ولی کتاب بیش از هر چیز، یه روایت صمیمی از زندگی با اوتیسمه.

بردلی ریچز، بازیگر Heartstopper و Emmerdale، توی این کتاب از زندگی خودش می‌گه؛ از بچگی‌ای که تا ده سالگی حرف نمی‌زد تا جایی که الان به یکی از آدم‌های معروف جامعه‌ی اوتیستیک تبدیل شده.

این کتاب فقط یه خاطره‌نگاری ساده نیست. بردلی توش از چیزهای بنیادی می‌گه مثل تشخیص اوتیسم یعنی چی و اصلاً چرا مهمه؟ تو زن‌ها و مردها چطور فرق می‌کنه؟ چه راهکارهایی برای زندگی روزمره وجود داره؟ و از همه مهم‌تر، چطور با خودت آشتی کنی و مغزت رو به جای نقص، یه جور قوت ببینی.

کنار داستان شخصی بردلی، کتاب پر از پژوهش‌های جدید از خیریه‌ی معروف Autistica و روایت‌های آدم‌های دیگه‌ای هست که مغزشون جور دیگه‌ای کار می‌کنه.

پس اگه دنبال کتاب‌های خشک و تکراریِ خودیاری نیستی و ترجیح می‌دی با یه راهنمای کاربلد همراه بشی، این کتاب همون چیزیه که می‌خوای.

از خاموشی تا بازیگری؛ روایت یک زندگی اوتیستیک

این بخش از کتاب، روایتِ کمتر شنیده‌شده‌ای از اوتیسم است. بردلی ریچز تا ده سالگی کلمه‌ای حرف نمی‌زد؛ اما برخلاف پیش‌بینی خیلی‌ها، او نه تنها حرف زدن را یاد گرفت، بلکه امروز یکی از بازیگران شناخته‌شده‌ی تلویزیون بریتانیاست.

بردلی در این کتاب تعریف می‌کند که چطور تئاتر و بازیگری به او کمک کرد تا راهی برای بیان پیدا کند. جالب اینجاست که خودش می‌گوید بازیگری «نجاتش داد». این یعنی پیدا کردن یک مسیر خلاقانه، گاهی می‌تواند برای یک فرد اوتیستیک، حکم نفس‌کشیدن دوباره را داشته باشد.

تشخیص، پذیرش و پیدا کردن صدا در این کتاب

بردلی نه ساله بود که تشخیص اوتیسم گرفت. اما تشخیص، پایان ماجرا نبود؛ تازه اولش بود. کتاب Autistically Me نشان می‌دهد که چطور یک تشخیص می‌تواند هم ترسناک باشه و هم حس رهایی بده.

بردلی از تجربه‌ی خانواده‌اش می‌گوید، از اینکه چطور درک درست از اوتیسم، مسیر زندگی‌شان را تغییر داد. اما مهم‌تر از تشخیص، «پذیرش» است.

او در این کتاب نشان می‌دهد که پیدا کردن صدا، فقط به معنی حرف زدن نیست؛ گاهی پیدا کردن صدا یعنی پیدا کردن راهی برای بودن، برای دیده شدن، برای تعلق داشتن.

▶

چرا روایت یک فرد اوتیستیک از زندگی خودش مهم است؟

چون بردلی ریچز یه دکتر یا روانشناس نیست؛ یه کسی‌ست که خودش با این شرایط زندگی کرده. از دل آن عبور کرده و حالا می‌تواند از درونِ تجربه حرف بزند.

خیلی از کتاب‌های اوتیسم رو آدم‌های بیرونی نوشتن، ولی این کتاب رو یه آدم اوتیستیک نوشته. راویِ کتاب، خودش اوتیستیک است و این تفاوت، بنیادین است. او حرف نمی‌زند «درباره» افراد اوتیستیک؛ او حرف می‌زند «به‌عنوان» یک فرد اوتیستیک. این همان چیزی است که به کتاب اعتبار و عمق می‌بخشد.

بردلی در مصاحبه‌ای گفته که امیدوار است با روایتش به دیگران اطمینان بدهد که تنها نیستند. و دقیقاً به خاطر همین نگاه از درون است که این کتاب می‌تواند برای خیلی‌ها، آینه‌ای باشد که خودشان را در آن ببینند.

کتاب‌های متخصصان معمولاً روی علائم ظاهری تمرکز دارن و نسخه‌های کلی می‌دن، ولی کتاب بردلی از تجربه‌ی درونی می‌گه و کلیشه‌ها رو با روایت واقعی می‌شکنه.

نگاه از درون؛ اعتبار تجربهٔ دست‌اول در کتاب بردلی ریچز

دلیل اصلی‌اش اینه که خود بردلی همه‌ی اینا رو از نزدیک لمس کرده. بردلی ریچز فقط درباره‌ی اوتیسم تحقیق نکرده؛ او با آن زندگی کرده است.

از روزهایی که نمی‌توانست حرف بزند تا روزهایی که در سریال Emmerdale نقش یک کاراکتر اوتیستیک را بازی می‌کند، تمام این مسیر، بخشی از هویت اوست. این یعنی وقتی بردلی از «خستگی حسی» یا «ماسکینگ» (پنهان‌سازیِ رفتارهای اوتیستیک برای تطابق با جامعه) حرف می‌زند، از یک مفهوم انتزاعی صحبت نمی‌کند؛ از زخم‌های واقعی زندگی‌اش می‌گوید.

این اعتبار، چیزی است که هیچ کتاب آکادمیک صرفی نمی‌تواند جایگزینش کند.

چه درس‌هایی از مسیر رشد بردلی ریچز می‌گیریم؟

شاید مهم‌ترین حرف کتاب این باشه که اوتیسم محدودیت نیست، یه جور تفاوته. بردلی از کودکی‌ای می‌گوید که در آن «عجیب» و «غیرعادی» خطاب می‌شد، اما بعدها فهمید که همین تفاوت‌ها بودند که او را به جایی که هست رساندند. او در این کتاب نشان می‌دهد که چطور یک کودک غیرکلامی، با حمایت درست و پیدا کردن مسیر خلاقانه‌اش، توانست به یک بازیگر موفق تبدیل شود.

درس بعدی اینه که پیدا کردن آدم‌های خودت خیلی مهمه. بردلی بارها تأکید کرده که پیدا کردن افرادی که او را همان‌طور که هست بپذیرند، نقطه‌ی عطف زندگی‌اش بوده. او در گروه‌های تئاتر، جامعه‌ای از افراد خلاق و متفاوت پیدا کرد که به او اجازه دادند خودش باشد. این پیام برای هر کسی که حس می‌کند با بقیه فرق دارد، می‌تواند امیدوارکننده باشد که جامعه‌ای برای او هم وجود دارد؛ فقط کافی است به دنبالش بگردد.

• تفاوت را نقص نبین : آنچه دیگران «عجیب» می‌نامند، ممکن است همان چیزی باشد که بعدها به نقطه‌ی قوت شما تبدیل شود.
• آدم‌های خودت رو پیدا کن : بردلی بارها تأکید کرده که پیدا کردن افرادی که او را همان‌طور که هست بپذیرند، نقطه‌ی عطف زندگی‌اش بود. جامعه‌ای برای تو هم وجود دارد؛ فقط کافی است به دنبالش بگردی.
• ابزارهایت را بشناس : او از تکنیک‌های عملی می‌گوید که سال‌ها به کارش آمده، از برنامه‌ریزهای بصری گرفته تا روش‌های مقابله با خستگی حسی.
• درخواست کمک کردن، نشانه‌ی ضعف نیست : برعکس، نشانه‌ی خودآگاهی و قدرت است.

چه ابزارهای عملی در کتاب Autistically Me برای زندگی روزمره ارائه شده است؟

Autistically Me فقط یک کتاب خاطره نیست. بردلی در این کتاب یک «جعبه‌ابزار» عملی هم ارائه می‌دهد؛ مجموعه‌ای از راهکارهایی که خودش سال‌ها از آنها استفاده کرده تا بتواند در دنیایی که برای آدم‌های معمولی طراحی شده، دوام بیاورد و حتی پیشرفت کند.

از تکنیک‌های مدیریت زمان و سازماندهی گرفته تا روش‌های مقابله با خستگی حسی و اضطراب. بردلی در این کتاب نشان می‌دهد که چطور می‌توان با ابزارهای ساده اما مؤثر، کیفیت زندگی را برای افراد اوتیستیک به طرز چشمگیری بهبود بخشید. و جالب اینجاست که خیلی از این ابزارها برای افراد نوروتیپیکال هم مفید هستند.

• برنامه‌ریزهای بصری و تایمرهای رنگی برای مدیریت زمان؛ به قول خود بردلی «وقتی می‌بینی وقت داری، استرستان کم می‌شود.»
• کیف اضطراری حسی؛ یعنی یک کیسه کوچک با وسایل آرام‌بخش برای مواقعی که حس‌ها اذیتت می‌کنند.
• تکنیک‌های «ماسکینگ» آگاهانه؛ یعنی اینکه بدانی کی خودت را نشان بدهی و کی نه.
• درخواست تعدیل‌های منطقی در محیط کار و تحصیل؛ مثلاً هدفون حذف نویز یا دریافت دستورالعمل‌های کتبی.

مدیریت زمان و سازماندهی به سبک نویسنده

یکی از چالش‌های رایج، مشکل در برنامه‌ریزی، اولویت‌بندی و شروع کارهاست. بردلی در این کتاب از تکنیک‌هایی می‌گوید که خودش برای غلبه بر این چالش استفاده می‌کند.

مثلاً استفاده از برنامه‌ریزهای بصری، تایمرهای رنگی و روش «پایلوت کردن» کارها. جالب اینجاست که او این ابزارها را نه به‌عنوان یک نسخه‌ی پیچیده، بلکه به‌عنوان راهکارهای ساده و روزمره معرفی می‌کند که هر کسی می‌تواند از آنها استفاده کند.

تکنیک‌های مقابله با خستگی حسی در این کتاب

خستگی حسی (Sensory Overload) یکی از رایج‌ترین تجربه‌های افراد اوتیستیک است. در کتاب Autistically Me، بردلی نه فقط از این خستگی می‌گوید، بلکه راهکارهای عملی برای مدیریت آن ارائه می‌دهد.

از تکنیک‌های تنفس و زمین‌کردن خود (grounding) گرفته تا داشتن یه کیف کوچک که توش وسایل آرام‌بخش برای مواقعی که حس‌ها اذیتت می‌کنه بگذاری. او تأکید می‌کند که شناخت محرک‌های حسی و داشتن یک برنامه‌ی عملی برای مواقع اضطرار، می‌تواند تفاوت بزرگی در کیفیت زندگی ایجاد کند.

چگونه از آموزه‌های کتاب در محیط کار و تحصیل بهره ببریم؟

برای بهره‌بردن از آموزه‌های این کتاب در محیط کار و تحصیل، سه راهکار اصلی دارید: درخواست تعدیل‌های منطقی مثل هدفون یا دستورالعمل کتبی، آماده‌سازی هدفمند برای مصاحبه با تکنیک STAR، و پیدا کردن یک فرد مورد اعتماد در محیط آموزشی به عنوان پشتیبان. بردلی ریچز خودش از همین روش‌ها در صنعت بازیگری استفاده کرده و در این کتاب گام‌به‌گام توضیحشان می‌دهد. در ادامه، هر کدام را با جزئیات کامل بخوانید.

«درخواست تعدیل‌های منطقی، یعنی تغییرات کوچکی که می‌توانند تفاوت بزرگی ایجاد کنند. گاهی همین هدفون حذف نویز یا دریافت دستورالعمل‌های کتبی، می‌تواند یک روز کاری را از جهنم به بهشت تبدیل کند.»

درخواست تعدیل‌های منطقی؛ راهنمای عملی از بردلی ریچز

این بخش از کتاب، یک راهنمای گام‌به‌گام برای درخواست تغییرات کوچک اما مؤثر در محیط کار و تحصیل است.

بردلی توضیح می‌دهد که تعدیل‌های منطقی لزوماً تغییرات بزرگی نیستند؛ گاهی یک تغییر کوچک مثل استفاده از هدفون حذف نویز، یا دریافت دستورالعمل‌های کتبی به جای شفاهی، می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند.

او همچنین از تجربه‌ی خودش در صنعت بازیگری می‌گوید و اینکه چطور درخواست‌هایش را با کارفرمایان مطرح کرده است.

مصاحبه شغلی برای افراد اوتیستیک؛ نکاتی از متن کتاب

مصاحبه‌های شغلی برای خیلی از افراد اوتیستیک می‌تواند تجربه‌ای اضطراب‌آور باشد. بردلی در این کتاب نکاتی عملی برای کاهش این اضطراب ارائه می‌دهد.

از جمله اینکه چطور برای سوالات رایج مصاحبه آماده شوید، چطور از تکنیک STAR (موقعیت، وظیفه، اقدام، نتیجه) برای پاسخ‌دهی استفاده کنید، و مهم‌تر از همه، چطور تصمیم بگیرید که آیا و چطور درباره‌ی اوتیسم خودتان با کارفرما صحبت کنید.

ایجاد فضای دوستانه در دانشگاه و مدرسه با الهام از این کتاب

محیط‌های آموزشی می‌توانند برای افراد اوتیستیک بسیار چالش‌برانگیز باشند؛ از نورهای فلورسنت گرفته تا شلوغی و سروصدای کلاس‌ها.

بردلی در کتاب Autistically Me پیشنهادهایی برای ایجاد فضاهای امن‌تر و دوستانه‌تر در دانشگاه و مدرسه ارائه می‌دهد.

او تأکید می‌کند که ایجاد یک «خانه‌ی دوم» در محیط آموزشی، پیدا کردن یک فرد مورد اعتماد در کادر مدرسه، و برقراری ارتباط با سایر دانش‌آموزان نورودیورژنت، می‌تواند تجربه‌ی تحصیل را برای افراد اوتیستیک متحول کند.

کتاب Autistically Me برای چه کسانی نوشته شده و چه تفاوتی با سایر کتاب‌های اوتیسم دارد؟

کتاب Autistically Me برای یک مخاطب خاص نوشته نشده؛ برای همه‌ی کسانی است که به دنبال درک بهتر اوتیسم هستند. در وهله‌ی اول، این کتاب برای خودِ افراد اوتیستیک نوشته شده، مخصوصاً نسل Z که به دنبال ترکیبی از یک داستان الهام‌بخش و راهنمای عملی برای زندگی هستند. اما بردلی صراحتاً می‌گوید که این کتاب برای والدین، معلمان، کارفرمایان، دوستان و هر کسی که یک فرد اوتیستیک در زندگی‌اش دارد هم مفید است.

تفاوت اصلی این کتاب با سایر کتاب‌ های حوزه‌ی اوتیسم، در «تن صدا»ی آن است. بردلی نه از موضع یک متخصص بالینی، بلکه از موضع یک هم‌سفرِ دلسوز حرف می‌زند. او به‌جای ارائه‌ی نسخه‌های کلیشه‌ای، از تجربه‌ی زیسته‌اش می‌گوید و ابزارهایی را ارائه می‌دهد که خودش روی آنها کار کرده و نتیجه گرفته است.

همچنین استفاده از پژوهش‌های به‌روز خیریه‌ی Autistica، به کتاب یک پشتوانه‌ی علمی معتبر می‌دهد که آن را از یک خاطره‌نگاری صرف فراتر می‌برد.

مخاطب گسترده؛ از والدین تا مربیان و خود افراد اوتیستیک

کتاب Autistically Me با زبانی ساده و صمیمی نوشته شده که برای مخاطب عام قابل درک است، اما در عین حال، اطلاعات تخصصی و به‌روزی را هم ارائه می‌دهد.

این کتاب به والدین کمک می‌کند تا دنیای فرزند اوتیستیک‌شان را بهتر درک کنند. به معلمان و مربیان نشان می‌دهد که چطور می‌توانند محیط‌های آموزشی را فراگیرتر کنند.

و از همه‌ی اینها بهتر، به خودِ آدم‌های اوتیستیک کمک می‌کنه که زندگی بهتری داشته باشن و هویتشون رو دوست داشته باشن.

نظرات و نقدها درباره‌ی کتاب Autistically Me

فرن بریتون (مجری تلویزیون و نویسنده) که خودش سال‌ها درباره‌ی مسائل اجتماعی حرف زده، گفته این کتاب
«جزو صمیمی‌ترین و درمان‌بخش‌ترین کتاب‌هایی بوده که درباره‌ی اوتیسم خونده.»
به‌نظرم این حرف از کسی که با خیلی از کتاب‌های این حوزه آشناست، ارزش شنیدن دارد.

 

لیسا رایلی (بازیگر سریال‌های معروف انگلیسی) هم تأکید کرده که
«صداقت موجود در این کتاب، در کمتر اثری دیده شده.»
من قبل از خوندن کتاب، فکر می‌کردم اینا تعریف‌های معمولیه، اما وقتی خودم خوندمش، دیدم واقعاً همینطوره؛ یک جور صراحت و روراستی توی کلام بردلی هست که توی کتاب‌های روانشناسیِ معمولی پیدا نمی‌شه.

 

نظر من بعد از خوندن کتاب:
این دو نفر رو گفتم که معروف‌تر بودن، ولی خیلی از آدم‌های دیگه هم تعریف کردن. خودم که خوندمش، به نظرم اومد بردلی واقعاً چیزی رو که خودش تجربه کرده، بدون بزرگ‌نمایی یا شعارزدگی گفته. به قول خودش:
«این کتاب یک جعبه‌ابزاره برای کسانی که مغزشان جور دیگری کار می‌کند.»
و این حرف رو با عمل ثابت کرده؛ نه فقط توی کتاب، توی زندگی خودش هم.

خوانندگان چه نظری درباره کتاب Autistically Me دارند؟

توی آمازون هم اکثراً پنج ستاره دادن. یه نفر نوشته نتونسته زمین بذاره، یه نفر دیگه گفته بهش تو کارش کمک کرده.

مشاهدهٔ نظرات بیشتر در آمازون ›

خب، اگه تا اینجا خوندی، یعنی واقعاً به این موضوع اهمیت می‌دی و دنبال یه منبع خوب می‌گردی. این کتاب نه خشکه و نه بی‌روح. یه بازیگر جوان از ته دل تجربه‌هاش رو گفته، کنارش تحقیق‌های علمی معتبر هم هست و توی هر فصلش یه راهکار عملی پیدا می‌کنی.

پس بذارید رک بگم؛ اگه تا حالا حس کردی با بقیه فرقی، یا دنبال راهی برای فهمیدن خودت یا یه آدم خاص هستی، این کتاب رو از دست نده.