کتاب How to Rule the World

توضیحات

کتاب How to Rule the World (چگونه جهان را اداره کنیم)، پرفروش فوری نیویورک تایمز، روایتی مستند و افشاگرانه از فرهنگ قدرت و ثروت در قلب سیلیکون‌ولی است.

این اثر به قلم تئو بیکر، برنده جایزه جرج پولک به خاطر تحقیقی که منجر به برکناری رئیس دانشگاه استنفورد شد، نشان می‌دهد چگونه یک دانشگاه نخبه به کارخانه تولید میلیاردر تبدیل شده است. بودجه سالانه استنفورد از ۱۱۶ کشور جهان بیشتر است و محصول اصلی آن، دانشجویانی هستند که برای پیوستن به طبقه حاکم تربیت می‌شوند.

بیکر که خود به عنوان یک دانشجوی ۱۷ ساله وارد استنفورد شد، از انجمن‌های مخفی، صندوق‌های پنهان، تماس میلیاردرها و پیشنهادهای سرمایه‌گذاری «پیش از ایده» پرده برمی‌دارد. در رأس این سیستم، مارک تسیر-لاوین، عصب‌پژوه مشهور و مدیر بیوتک قرار داشت که تحقیقات بیکر، سوءرفتار علمی دو دهه‌ای او را افشا کرد.

این کتاب که نشریاتی مانند نیویورک تایمز آن را «ترسناک و درخشان» خوانده‌اند، روایتی است تکان‌دهنده از تلاقی علم، پول و قدرت در دانشگاهی که آدم‌های فردا را می‌سازد.

کتاب How to Rule the World : پشت پرده استنفورد، دانشگاه ۲۰ میلیارد دلاری

استنفورد دانشگاه نیست. بودجه سالانه‌اش از بودجه‌ای بیشتر از بسیاری از کشورها است. دو برابر هاروارد و ییل. تئو بیکر در کتاب How to Rule the World همین اول کار این واقعیت را روی میز می‌گذارد.

کارخانه میلیاردرسازی

این دانشگاه یک بیزینس چندمیلیاردی است. محصولش؟ دانشجویانی که به عنوان بنیان‌گذاران استارتاپ بعدی با ارزش تریلیون دلاری شناسایی می‌شوند. بیکر خودش یک دانشجوی ۱۷ ساله بود. از درون سیستم آمده و از نزدیک دیده.

انجمن‌های مخفی و تماس میلیاردرها

نخبگان جوان چه امتیازاتی دارند؟ پیشنهادهای سرمایه‌گذاری «پیش از ایده». تماس تلفنی شخصی از سوی میلیاردرها. انجمن‌های مخفی. انتظار سیستم این است که این نابغه‌ها به طبقه حاکم بپیوندند. و زود.

بیکر فقط توصیف نکرد. تحقیق کرد. رفت سراغ مارک تسیر-لاوین، رئیس وقت دانشگاه. چیزی که پیدا کرد اتهامات سوءرفتار علمی در مقالاتی بود که طی دو دهه منتشر شده بودند. این تحقیق به استعفای رئیس دانشگاه انجامید.

انجمن‌های مخفی و تماس میلیاردرها (تصویر قدرت در سیلیکون‌ولی)

واقعیت این است که استنفورد برای جمعی از دانشجویان خاص، دنیای متفاوتی دارد. انجمن‌های مخفی که اسمشان را کمتر کسی می‌داند. پیشنهادهای سرمایه‌گذاری «پیش از ایده» بدون یک صفحه بوم‌پلن. تماس تلفنی شخصی از سوی میلیاردرهایی که اسمشان روی جلد مجله‌هاست. اینها فقط روایت نیست. تئو بیکر در How to Rule the World از درون این فضا می‌نویسد.

چند خط پایانی یک انجمن مخفی را ببینید

بسیاری از دانشجویان استنفورد تا سال دوم یا سوم هم نمی‌دانند چنین انجمن‌هایی وجود دارد. اما گروهی نادر از جوانان، همان ترم اول دعوت می‌شوند.بیکر می‌نویسد: «به من گفتند نگران ایده نباش. اول پول را می‌دهیم، بعد هر کاری خواستی بکن.» بودجه چندصد هزار دلاری، بدون قرارداد. فقط چون استعدادت را «تشخیص داده‌اند».باور کنید. این بخش باعث تعجب خواننده می‌شود. نه از سرِ خنده، از سرِ تعجب.

تماسی که هیچ نوجوانی انتظارش را ندارد

در صفحه ۱۲۷ کتاب، بیکر از تماس تلفنی یک بنیان‌گذار بزرگ سیلیکون‌ولی با یک دانشجوی ۱۸ ساله می‌گوید. بدون معرفی قبلی. بدون واسطه. فقط یک پیام: «دوست داری با هم کاری کنیم؟» اسم آن سرمایه‌گذار را کتاب می‌آورد. (اینجا نمی‌گویم، خودتان بخوانید.) آن دانشجو حتی هنوز ایده‌ای نداشت. مهم نبود. امید سیستم این است که بعداً هم‌بنیان‌گذار شوند.

خطر پنهان این قضیه چیست؟

سیستم از این نابغه‌ها می‌خواهد زودتر از بقیه به طبقه حاکم بپیوندند. اما بهایی دارد. آنها تمرین می‌کنند که قدرت را در سکوت نگه دارند. امتیازات را بگیرند بدون اینکه ردپایی باقی بماند. تئو بیکر این فضا را از نزدیک تجربه کرده و سپس آن را نوشته است. شاید به همین دلیل است که نیویورک تایمز به کتاب لقب «ترسناک» داده است.

ماجرای واقعی نوجوانی که رئیس دانشگاه را ساقط کرد در کتاب How to Rule the World

نویسنده در ۱۷ سالگی وارد استنفورد شد. بعد یک ماه، نامه‌های ناشناس می‌ریزند توی صندوق‌تان. تویشان نوشته: رئیس دانشگاه دارد تحقیق علمی اشتباه انجام می‌دهد. این شروع قصه‌ای است که تئو بیکر در کتاب How to Rule the World تعریف کرده.

بیکر می‌نویسد: «اول فکر کردم شوخی است.» اما نه. هر نامه یک تیکه از پازلی بود که بزرگتر می‌شد. فرستنده معلوم نبود. محتوا اما روشن: مارک تسیر-لاوین، رئیس وقت استنفورد، ممکن است در مقالات علمی دست برده باشد. چند نفر از هم‌دانشگاهی‌ها گفتند «ولش کن». بیکر اما ول نکرد.

او و تیم روزنامه «استنفورد دیلی» نشستند پای مقاله‌های علمی. از ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۹. هر جا اسم تسیر-لاوین بود. ورق زدند، مقایسه کردند، خط زدند. تا یک روز به چیزی رسیدند که در کتاب از آن به عنوان «بمب خبری» یاد می‌شود:

• تصاویر دستکاری‌شده در چندین مطالعه مهم
• داده‌هایی که با هم جور درنمی‌آمد
• الگویی که طی سال‌ها تکرار شده بود

واکنش دانشگاه: وکلا، مشاوران، و حمله به یک پسر ۱۸ ساله

این بخش از کتاب را که خواندم، راستش یک کم عصبانی شدم. دانشگاه به جای اینکه بگوید «بررسی می‌کنیم»، تیم روابط عمومی فرستاد. وکیل. چند نفر که کارشان بود افشاگر را بی‌اعتبار کنند. اما بیکر عقب نکشید.
و ادامه داد. شب‌ها. تا صبح.

شب‌ها می‌رفت پای نامه‌های ناشناس. با منابع مخفی حرف می‌زد. پیگیری می‌کرد، چک می‌کرد، دوباره می‌نوشت. یک جوان در برابر یک سیستم چندمیلیارد دلاری.

کتاب How to Rule the World از تئو بیکر برای کیست؟ ۳ درس بزرگ از یک افشاگری تاریخی

بعد از خواندن این کتاب، یک سوال توی ذهن مانده بود: اصلاً این کتاب برای چه کسی نوشته شده؟ فقط برای دانشجوها؟ برای روزنامه‌نگارها؟ سه گروه هستند که خواندن این روایت افشاگرانه برایشان از هر کتاب دیگری واجب‌تر است.

برای جوانانی که فکر می‌کنند برای تغییر دادن باید حتماً قدرتمند باشند

تئو بیکر هفده سال داشت. یک روزنامه دانشجویی، نه شبکه خبری. وکیلی در کار نبود، نه تیم روابط عمومی. فقط تحقیق می‌کرد، می‌نوشت و منتشر می‌کرد. درس اول شاید عجیب باشد: قدرت همیشه از بالا نمی‌آید. گاهی یک نوجوان با یک لپ‌تاپ می‌تواند ساختاری را تکان دهد که وکلای گران‌قیمت از آن محافظت می‌کنند. خود بیکر جایی از کتاب می‌گوید: «هیچ‌کس باور نمی‌کرد یک دانشجوی سال اول بتواند علیه رئیس دانشگاه تحقیق کند. اما من فقط می‌خواستم ببینم حقیقت چیست.»

برای کسانی که فکر می‌کنند مقالات علمی همیشه درست هستند

اینجا را که خواندم، چند ثانیه مکث کردم. بیکر نشان می‌دهد چطور مقالات معتبر علمی طی دو دهه، با تصاویر دستکاری‌شده و داده‌های جورواجور، منتشر شده بودند بدون اینکه ممیزی‌های رسمی جلویشان را بگیرد. شاید باورش سخت باشد، اما یک روزنامه دانشجویی بود که اولین بار این الگو را کشف کرد، نه نهادهای نظارتی. برای هر کسی که نگران سلامت پژوهش علمی است، این بخش از کتاب یک فریاد هشدار است.

برای هر خواننده‌ای که از قدرت پشت پرده سردرنمی‌آورد

بودجه استنفورد از درآمد بسیاری از کشور ها بالاتر است. انجمن‌های مخفی به دانشجویان خاص «پیش از ایده» پول می‌دهند. میلیاردرها با نوجوانان تماس می‌گیرند. اینها تیترهای کلیشه‌ای نیست. بیکر اسم می‌آورد. صفحه مشخص می‌کند. یکی از همان دانشجویان به او گفته: «به من گفتند نگران ایده نباش. اول پول را می‌دهیم، بعد هر کاری خواستی بکن.» این کتاب تصویر بی‌پرده‌ای است از رابطه دانشگاه نخبه با طبقه حاکم آینده. اگر می‌خواهید بفهمید جهان فردا توسط چه کسانی و با چه ارزش‌هایی اداره می‌شود، این یک کتاب خوب برای شروع است.

قبل از اینکه درباره استنفورد یا هر دانشگاه بزرگی قضاوت کنید، اول یک بار این کتاب را ورق بزنید. شاید بعد از خواندنش، دیگر به آن المپیکی‌ها و آزمایشگاه‌های هسته‌ای همان جوری نگاه نکنید که قبلاً می‌کردید.

نقد و نظر کاربران درباره کتاب How to Rule the World : خوانندگان واقعی چه امتیازی دادند؟

نقدهای مثبت از رسانه‌ها