توضیحات
کتاب A Life in Lyrics با روایت مری آستین، نزدیکترین همراه فردی مرکوری، برای نخستین بار گنجینهای از دستنوشتههای منتشرنشده، اشعار جایگزین و آهنگهای ضبطنشدهٔ او را از دل چهارپایهٔ پیانو و گاردن لاج بیرون میکشد. این کتاب سندی دستاول از فرآیند دقیق آهنگسازی فردی و زندگی خصوصی اوست که در هیچ زندگینامهٔ دیگری دیده نشده است.
در سپتامبر ۲۰۲۶، همزمان با هشتادمین سالروز تولد فردی مرکوری، کتابی منتشر شد که نگاه به این اسطورهٔ موسیقی را برای همیشه تغییر میدهد.
A Life in Lyrics (زندگی در اشعار) حاصل سالها نگهداری از آرشیو شخصی فردی توسط مری آستین است؛ همان زنی که فردی او را «تنها دوست واقعیام» خواند و خانهٔ محبوبش، گاردن لاج، و نیمی از درآمد حقامتیازهای کوئین را به او واگذار کرد.
این کتاب، برخلاف بیوگرافیهای پیشین، نه بر اساس شایعات یا مصاحبههای دستدوم، بلکه بر مبنای اسناد ملموسی نوشته شده که بیش از سی سال در گوشهوکنار خانهٔ فردی پنهان بودند.
چرا کتاب A Life in Lyrics از مری آستین، یک سند تاریخی کمنظیر درباره فردی مرکوری محسوب میشود؟
این کتاب برای نخستین بار بر اساس اسناد دستاولی منتشر میشود که سالها در چهارپایهٔ پیانو، اتاق زیرشیروانی و کشوهای گاردن لاج پنهان بودند. مری آستین بهعنوان نزدیکترین فرد به فردی، این اسناد را با خاطرات روزمره پیوند زده و تصویری بیواسطه از زندگی خصوصی و فرآیند آهنگسازی او ارائه میدهد که در هیچ زندگینامه یا مستند دیگری وجود ندارد (مقدمه، صفحه ۱۸).
داستان کشف دفترچه قرمز، نوارهای ضبطنشده و دستنوشتههای «ما قهرمانیم» در داخل چهارپایه
در جریان آمادهسازی اموال فردی برای حراجی ساتبیز در سال ۲۰۲۳، مری آستین و پسرانش تصمیم گرفتند برای آخرین بار تمام گوشههای گاردن لاج را بررسی کنند.
نگاه آنها به چهارپایهٔ پیانوی ساتینوودی فردی افتاد، چهارپایهای که سالها موردعلاقهٔ او بود. وقتی درِ آن را باز کردند، در میان کتابهای پیانوی قدیمی، یک حفرهٔ دوطبقه پیدا شد: یک طرف آن نوارهای کاستی بود که فردی هنگام آهنگسازی از خودش ضبط کرده بود، و طرف دیگر شامل دفترچههایی از اشعار، یک کلاسور مشکی و یک نسخه از کتاب «سبک موسیقی شوپن» بود.
درون کلاسور، دستنوشتههای «ما قهرمانیم» و «کسی برای دوست داشتن» پیدا شد که روی کاغذهای هواپیمایی بریتیش میدلند نوشته شده بودند. در پایینترین بخش چهارپایه، یک دفترچهٔ حلقهای زردرنگ قرار داشت که متن کامل «الان جلوم رو نگیر» در آن بود. بیش از پنجاه سال پس از اولین دیدار مری و فردی، او هنوز توانایی شگفتزدن داشت (مقدمه کتاب A Life in Lyrics).
نقش مری بهعنوان راویِ درونخانه؛ تفاوت نگاه از پشت صحنه با روایتهای مرسوم از فردی
مری آستین در مقدمهٔ کتاب مینویسد:
دنیا او را با نام فردی مرکوری میشناخت. اما برای من، شخصی که در میان صفحات اشعار، طرحها و یادداشتهایش ثبت شده، فردی بولسارا است.
درحالیکه بیوگرافینویسان و روزنامهنگاران همواره بر شخصیت نمایشی فردی مرکوری متمرکز بودهاند، مری از زاویهٔ یک همراهِ درونخانه، فردی را روایت میکند: مردی که با سوزن و نخ، بالهای لباس صحنهاش را خودش میدوخت (فصل We Are the Champions)، که برای خرید یک پیانوی مناسب هفتهها جستجو میکرد (فصل A New Piano)، و که در آشپزخانهٔ گاردن لاج، دفترچهای کنار تلفن داشت برای یادداشت پیامهای روزمره و همزمان ایدههای آهنگهایش (فصل Love of Life).
این نگاه از پشت صحنه، فردی را از یک اسطورهٔ دستنیافتنی به یک هنرمندِ درگیر با جزئیاتِ زندگی روزمره تبدیل میکند.
چگونه حراجی ساتبیز در سال ۲۰۲۳ با ۱۴۰,۰۰۰ بازدیدکننده، انگیزهٔ انتشار کتاب A Life in Lyrics شد؟
حراجی مجموعهٔ فردی مرکوری در ساتبیز در سپتامبر ۲۰۲۳، با عنوان «فردی مرکوری: دنیای خودش»، یکی از بزرگترین رویدادهای کلکسیونی دههٔ اخیر بود. بیش از ۱۴۰,۰۰۰ بازدیدکننده از نمایشگاه پیشازحراج دیدن کردند و تمام ۱,۴۰۶ قلم آن به فروش رسید (مقدمه، صفحه ۱۷).
اما این حراجی برای مری آستین فقط یک رویداد مالی نبود؛ او در این کتاب توضیح میدهد که چگونه کاتالوگکردن هزاران سند، نامه و دستنوشته، او را با گنجینهای از خاطرات روبهرو کرد که سی سال از آنها دور مانده بود.
همین فرایند بود که او را به این نتیجه رساند که زمان آن رسیده که این اسناد را نه در حراجی، بلکه در قالبی ماندگار و روایتی شخصی با دنیا به اشتراک بگذارد.
او میگوید:
امیدوارم با بهاشتراکگذاری این دستنوشتهها، در کنار بینشهای تازه و قطعههایی از خاطرات زندگیمان، نیروی خلاقانهٔ شگفتانگیز دوست عزیزم را برای همه روشن کنم.
-صفحه ۱۸.
چه اطلاعات تازه و انحصاری دربارهٔ فرآیند خلق آهنگهای کوئین در این کتاب فاش شده است؟
این کتاب برای نخستین بار پیشنویسهای دستنویس فردی را با جزئیات بینظیری منتشر میکند؛ از اشعار جایگزین و بندهای حذفشدهٔ «بوهمین راپسودی» تا آهنگهای کاملاً ضبطنشدهای که تاکنون هیچکس نشنیده است.
ریشهٔ واقعی «بوهمین راپسودی» از یک خطِ پراکنده در سال ۱۹۶۸ تا ضبط سههفتهای در راکفیلد
کتاب نشان میدهد که ایدهٔ «بوهمین راپسودی» به سال ۱۹۶۸ بازمیگردد، زمانی که فردی دانشجوی کالج هنر بود و خط «مامان، تازه یک نفر را کشتم» را روی کاغذ آورد.
او سالها این خط را نگه داشت، بیآنکه بداند در کدام آهنگ قرارش دهد، و بهطور غیررسمی به آن «آهنگ کابوی» میگفت.
دستنوشتههای موجود در کتاب نشان میدهد که فردی عنوانهای مختلفی را آزمایش کرده، از جمله «رپسودی مغولی» که بعداً خط خورد تا «بوهمین راپسودی» جایگزین آن شد.
این اسناد همچنین یک بند کامل حذفشده را نشان میدهند که با «ماما، جنگ شروع شده» آغاز میشد (فصل Bohemian Rhapsody، صفحه ۱۵۲).
ضبط این آهنگ سه هفته به طول انجامید و بیش از ۲۰۰ بار آواز اضافی روی آن ضبط شد؛ نوار آنقدر فرسوده شد که نور از آن عبور میکرد (صفحه ۱۶۴).
داستان پیانوی یاماها و تأثیر آن بر آهنگسازی فردی؛ از خریدِ هزارپوندی تا تغییر فضای آهنگهای بعدی
در اواسط دههٔ ۱۹۷۰، فردی به این نتیجه رسید که پیانوی ایستادهٔ قدیمیاش دیگر پاسخگوی نیازهای رو به رشدش نیست.
او هفتهها به مغازههای پیانوسازی رفتوآمد کرد، اما برخی از فروشندگانِ سنتی از پذیرش یک نوازندهٔ راکِ جوانِ بوهمیپوش خودداری میکردند.
سرانجام پیانوی بزرگ یاماها G2 را با قیمت حدود ۱۰۰۰ پوند پیدا کرد. تحویل آن به آپارتمان کوچکشان یک عملیات فنی بود: پایهها را جدا کردند، بدنه را به پهلو خواباندند و از در ورودی عبور دادند.
این پیانو یکسوم اتاق نشیمن را اشغال کرد. فردی با این پیانو چنان محترمانه رفتار میکرد که جلوی آن سیگار نمیکشید و هرگز لیوانی روی آن نمیگذاشت (فصل A New Piano، صفحه ۱۴۰-۱۴۱).
مری در کتاب مینویسد که از همان لحظه، فردی دگرگون شد: ساعتها پشت پیانو مینشست و آهنگی میساخت که بعدها «بوهمین راپسودی» شد.
الهامگیری «کویین قاتل» از یک شامپاین گرم در آپارتمان ویکتوریا رود و تلاش فردی برای نوشتن یک «هیت» عمدی
مری در کتاب فاش میکند که در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، فردی یک بار از یکی از مدیران اجرایی ایامآی برای شام به آپارتمان کوچکشان در ویکتوریا رود دعوت کرد.
مری از فروشگاه سیفوی یک بطری شامپاین موئهاُشاندون خرید، اما چون یخچال نداشتند، آن را در کمد گذاشت و فراموش کرد سرد کند.
شامپاین بهصورت گرم سرو شد. سالها بعد، وقتی مری شعر «کویین قاتل» را خواند و به خط «یک بطری موئهاُشاندون» رسید، هرگز فکر نکرد که آن شبِ شامپاین گرم، منبع الهام فردی بوده باشد، چون «کمد زیبایی» که در شعر آمده بود، شباهتی به کمد چوبی سادهٔ آنها نداشت (فصل Killer Queen، صفحه ۱۰۳).
اما آنچه در کتاب روشن میشود این است که فردی با «کویین قاتل» عمداً قصد نوشتن یک آهنگ پرفروش را داشت و این اولین باری بود که او بهطور حسابشده به دنبال موفقیت تجاری میرفت.
مفهوم واقعی «لیلی آو د ولی» از زبان مری؛ روزی که فردی گفت «این آهنگ دربارهٔ توست»
در یک جمع صمیمی، از فردی پرسیده شد که آیا تاکنون آهنگی دربارهٔ مری نوشته است. او پس از مکثی طولانی پاسخ داد: «بله، فکر میکنم “لیلی آو د ولی” باشد» (فصل Lily of the Valley، صفحه ۱۲۷).
مری در کتاب تأکید میکند که فردی هرگز توضیح بیشتری نداد و او هم چیزی نپرسید. اما وقتی کتاب را خواند و به خط «اما زنبق دره نمیداند» رسید، معنای پنهان آن را درک کرد: فردی داشت از مبارزهٔ درونیاش با گرایش جنسی مینوشت، درحالیکه مری از آن بیخبر بود. مری مینویسد:
او سعی داشت چیزی را بگوید که هنوز نمیدانست چگونه حلش کند – و من زنبقبودم که نمیدانست. (فصل Lily of the Valley).
کتاب A Life in Lyrics چه محدودیتهایی دارد و اعتبار آن بر چه اساسی استوار است؟
این کتاب یک روایت عاطفی و شخصی است، نه یک تحلیل آکادمیک یا بیوگرافی جامع. بااینحال، تمام ادعاهای آن با اسناد ملموس پشتیبانی میشوند و بهجای نقل قولهای دستدوم، بر مدارک اولیه متکی است.
تفاوت روایت عاطفی یک دوست صمیمی با یک بیوگرافی علمیِ بیطرفانه؛ تمرکز کتاب بر خاطرات و اسناد شخصی، نه تحلیل موسیقیشناختی کامل
مری آستین در سراسر کتاب از منظر یک همراهِ عاطفی روایت میکند؛ او نه یک منتقد موسیقی است و نه یک پژوهشگر دانشگاهی.
بهعنوان مثال، او در بخشهای مربوط به هارمونیهای آوازی یا تنظیمهای ارکسترال، جزئیات فنی ارائه نمیدهد، بلکه بر خاطراتِ لحظههایی متمرکز است که فردی پشت پیانو نشسته و آهنگی را میساخته.
این کتاب پاسخگوی کسانی نیست که بهدنبال تحلیلی عمیق از ساختار موسیقایی آهنگهای کوئین هستند، اما برای کسانی که بهدنبال درکِ انسانِ پشتِ اسطورهاند، بینظیر است.
مستندبودن تمام ادعاها با اسناد ملموس (عکسها، دستنوشتهها، نوارها) بهجای نقل قولهای دستدوم؛ وجه تمایز این کتاب از شایعات و گمانهزنیها
برخلاف بسیاری از کتابهای منتشرشده دربارهٔ فردی مرکوری که بر اساس مصاحبه با افرادِ دورادور یا شایعات رسانهای نوشته شدهاند، A Life in Lyrics کاملاً بر اسناد اولیه متکی است.
هر ادعایی در این کتاب با یک سند ملموس پشتیبانی میشود:
- عکسهایی از آلبوم شخصی فردی که تاکنون منتشر نشدهاند،
- دستنوشتههایی با جوهرِ آبی و مشکی روی کاغذهای هواپیمایی،
- و نوارهای کاستی که فردی خودش در نیمهشب ضبط کرده بود.
مری در مقدمه مینویسد که این اسناد «بیش از سی سال در خانه، دستنخورده و نادیده، دراز کشیده بودند». این سطح از مستندسازی، کتاب را از هرگونه گمانهزنی یا تفسیرِ بیپایه مصون میدارد.
شفافیت دربارهٔ بحرانهای مالی و مدیریتی (ماجرای ترایدنت، جان رید) و واکنش فردی به ویدئوی جنجالی «I Want to Break Free» بدون بزرگنمایی یا حذف
مری در کتاب با شفافیتی قابلتوجه به بحرانهای مالی دوران قرارداد با ترایدنت اشاره میکند؛ دورانی که فردی با وجود فروش میلیونی آلبومها، هنوز دستمزد هفتگی دریافت میکرد.
او همچنین از نقش خود بهعنوان واسطه بین فردی و حسابدارشان میگوید و لحظهای را روایت میکند که به فردی گفت: «آهنگهایت همه را به جز خودت ثروتمند کرده است» (فصل Death on Two Legs، صفحه ۱۹۲).
دربارهٔ ویدئوی «I Want to Break Free»، مری توضیح میدهد که این ویدئو یک ادای احترام به سریال بریتانیایی «کورونیشن استریت» بود، اما آمریکاییها آن را نفهمیدند و گروههای مسیحی محافظهکار بهشدت به آن حمله کردند.
فردی از عذرخواهی خودداری کرد و کوئین دیگر هرگز در آمریکا تور نداد. مری این روایت را نه برای جنجالآفرینی، بلکه برای نشان دادنِ اصالت و یکپارچگی فردی بیان میکند.
گاردن لاج؛ از طراحی شخصی فردی تا حراجی ساتبیز؛ روایتی از هنر، معماری و گربهها
گاردن لاج فقط خانهٔ فردی نبود؛ او آن را با دقتِ یک هنرمند طراحی کرد، از اتاق ژاپنی گرفته تا باغی با پل و حوض کوی، و این خانه تا آخرین روزهای زندگی، پناهگاه آرامش او بود.
طراحی اختصاصی اتاق ژاپنی؛ عشق پنهان فردی به هنر، لاکیها و کیمونوهای اشرافی و تأثیر آن بر آرامش ذهنی او
عشق فردی به ژاپن از اولین تور کوئین در سال ۱۹۷۵ آغاز شد. او در طول سالها مجموعهای عظیم از آثار هنری ژاپنی، از چینیآلات لاکی گرفته تا صفحههای تاشو و کیمونوهای اشرافی، جمعآوری کرد.
در گاردن لاج، یک اتاق کامل به این مجموعه اختصاص داشت: یک صفحهٔ تاشوی نفیس با نقش کپور، که جلوی شومینه قرار گرفته بود و طنین حوض کویِ بیرون را بازتاب میداد، و یک پیانوی کوچکِ اوایل قرن بیستم که از خارج خریداری شده بود.
مری مینویسد که ورود به این اتاق برای مهمانان یک امتیاز ویژه بود و فردی هنگام پذیرایی از آنها، شمعها را روشن میکرد (فصل Garden Lodge، صفحه ۳۲۴-۳۲۵).
این اتاق، برخلاف شخصیت نمایشی فردی روی صحنه، جنبهای آرام، scholarly و دقیق از او را نشان میداد.
نقش مری در بازسازی خانه؛ از حذف گاوصندوق بزرگ تا نقاشی قرنیزها توسط خود فردی برای راهنمایی نقاشان
مری در کتاب توضیح میدهد که فردی پس از خرید گاردن لاج، معمار و طراح داخلیاش را پیدا کرد، اما نقش طراح بیشتر به «مشاور عملی» محدود بود؛ فردی خودش دقیقاً میدانست چه میخواهد.
یکی از مثالهای جذاب، نقاشی قرنیزهای اتاق ناهارخوری است: فردی از اینکه نتوانسته بود طرح موردنظرش را با کلمات توضیح دهد، خسته شد، قلمی برداشت و خودش بالای نردبان رفت و بخشی از قرنیز را نقاشی کرد تا به نقاشان نشان دهد دقیقاً چه سبکی را میخواهد.
او همچنین طرحهای دقیقی برای کابینت آشپزخانه کشید که در میان کاغذهایش پیدا شده است. مری نقش خود را در این فرایند «چشمهای عملی» توصیف میکند: او بهدنبال ترکها و مشکلات فنی میگشت و به فردی میگفت «این را با کمی بتونه درست میکنیم» (صفحه ۳۱۸).
زندگی روزمره در گاردن لاج؛ رابطهٔ عمیق فردی با گربهها (تام، جری، گالیات و دلیله) و تأثیر آنها بر خلاقیت و تعادل روانی
گربهها بخش جداییناپذیر زندگی فردی در گاردن لاج بودند. تام و جری، اولین گربههایی که فردی و مری در آپارتمان ویکتوریا رود به خانه آوردند، مسیر علاقهٔ مادامالعمر او را به گربهها هموار کردند (فصل Kensington، صفحه ۳۴).
در گاردن لاج، گالیات و دلیله از یک پناهگاه به خانه آمدند؛ گالیات عفونت شدید چشم داشت و بهندرت از کنار دلیله جدا میشد. مری در کتاب عکسهای زیادی از فردی در حال بازی با گربهها در باغ یا آشپزخانه آورده است
. گربهها برای فردی فقط حیوان خانگی نبودند؛ او برای یکی از آنها (دلیله) آهنگ نوشت و تصویرش را روی جلیقهای که در ویدئوی «These Are the Days of Our Lives» پوشید، نقش بست.
مری معتقد است که این گربهها در روزهای سخت بیماری، منبع آرامش و تعادل روانی فردی بودند (فصل Love of Life، صفحه ۴۰۳-۴۰۴).
چگونه کتاب A Life in Lyrics درک ما از فرآیند دقیق و منضبط ترانهسرایی فردی مرکوری را متحول میکند؟
این کتاب فردی را نه بهعنوان یک نابغهٔ خام و بداههپرداز، بلکه بهعنوان یک نویسندهٔ حرفهای و کمالگرا معرفی میکند که ساعتها و روزها روی یک خط شعر کار میکرد تا به کمال برسد.
بازتعریف فردی بهعنوان یک نویسندهٔ حرفهای و کمالگرا، نه صرفاً یک نابغهٔ خام؛ اهمیت بازنویسیهای دستی و ضبطهای شبانه
یکی از مهمترین دستاوردهای A Life in Lyrics بازتعریف فردی بهعنوان یک نویسندهٔ حرفهای است. مری نشان میدهد که فردی ساعتها پشت میز مینشست، کلمات را خط میزد، جایگزین میکرد و دوباره مینوشت.
برای «کویین قاتل»، او چندین نسخهٔ متفاوت از شعر را آزمایش کرد، از جمله خطوطی که هرگز به نسخهٔ نهایی راه نیافتند: «وقتی رانندگی میکند مشروب میخورد» و «با یک چوب کریکت پوکر بازی میکند» (فصل Killer Queen، صفحه ۹۹-۱۰۰).
او حتی در نیمهشب از خواب بیدار میشد تا ایدههایی را که در خواب دیده بود، روی کاغذ بیاورد. مری مینویسد که فردی پس از خرید ضبطکنندهٔ کاست، هرگز بدون آن کار نکرد و میتوانست دکمههایش را با چشمبسته فشار دهد (فصل Bohemian Rhapsody).
ارتباط میان حالات روحی فردی و کیفیت اشعار؛ از خشم در «مرگ روی دو پا» تا امید در «ما قهرمانیم»
مری در سراسر کتاب نشان میدهد که اشعار فردی آینهٔ روحیات او بودند. در «مرگ روی دو پا»، خشمِ ناشی از قرارداد ناعادلانه با ترایدنت بهوضوح دیده میشود: دستنوشتهها با فشارِ زیاد روی کاغذ نوشته شدهاند و کلمات با خشونت خط خوردهاند (فصل Death on Two Legs).
در مقابل، «ما قهرمانیم» که سالها بعد نوشته شد، فضایی از امید و قدردانی دارد. مری تأکید میکند که فردی پس از نوشتن «مرگ روی دو پا»، دیگر به آن موضوع فکر نکرد؛ نوشتن برای او یک فرایندِ تخلیهٔ روانی بود.
این ارتباطِ میان احساساتِ لحظهای و خروجیِ هنری، یکی از ارزشمندترین بینشهایی است که کتاب ارائه میدهد.
میراث فردی برای نسل جدید؛ چرا این کتاب معیاری تازه برای سنجش اعتبار هنرمندان و پژوهشگران موسیقی است
A Life in Lyrics بلکه معیاری تازه برای سنجشِ اعتبار هنرمندان و پژوهشگران موسیقی تعریف میکند. در عصری که هوش مصنوعی و محتوای تولیدشدهٔ انبوه، مرزهای اصالت را مبهم کردهاند، این کتاب نشان میدهد که یک هنرمند واقعی چگونه آثارش را خلق میکند: با دستنوشتههایی که بارها بازنویسی شده، با نوارهایی که نیمهشب ضبط شده، و با اشعاری که ماهها در کشو مانده تا به کمال برسند.
مری در پایانبندی کتاب مینویسد:
فردی به من آموخت که عشق، باارزشترین هدیهای است که زندگی میتواند به تو بدهد.
-(بخش پایانی، صفحه ۴۴۲)
این درس، فراتر از موسیقی، برای هر هنرمند و پژوهشگری الهامبخش است.
چرا خواندن کتاب A Life in Lyrics حتی برای طرفداران حرفهای کوئین ضروری است؟
این کتاب تنها منبعی است که فرایندِ دقیق و انسانیِ پشتِ شاهکارهای فردی مرکوری را با اسناد دستاول و روایتِ نزدیکترین همراهش نشان میدهد؛ برای هر طرفدار حرفهای، مطالعهٔ آن مانند سفری به اتاقِ خصوصیِ آهنگسازی فردی است.
اگر تاکنون فردی مرکوری را فقط روی صحنه دیدهاید، A Life in Lyrics او را در خلوتترین لحظاتش به شما نشان میدهد: پشت پیانوی یاماها، با دفترچهای در دست، در حال خطزدن و بازنویسی یک کلمه برای ساعتها. این کتاب، برخلاف انبوهِ بیوگرافیهای تکراری، نه بر اساس شایعات، بلکه بر مبنای اسنادی نوشته شده که بیش از سی سال در چهارپایهٔ پیانو و اتاقهای گاردن لاج پنهان بودند. مری آستین، که فردی او را «تنها دوست واقعیام» خواند، برای نخستین بار این گنجینه را با دنیا به اشتراک میگذارد.
- چه چیزی در این کتاب مییابید که در جای دیگری نیست؟
- دستنوشتههای کامل «ما قهرمانیم» و «کسی برای دوست داشتن» روی کاغذهای هواپیمایی بریتیش میدلند
- نوارهای کاستی که فردی نیمهشب برای ضبط ایدههایش استفاده میکرد
- داستانِ شامپاینِ گرمی که به «کویین قاتل» راه یافت
- عکسهایی از آلبوم شخصی فردی که تاکنون منتشر نشدهاند
این کتاب برای چه کسانی نوشته شده است؟ برای هر کسی که فردی را نه فقط یک خواننده، بلکه یک هنرمندِ کامل میداند؛ برای پژوهشگرانی که بهدنبال منابع اولیهٔ دستاول هستند؛ و برای طرفدارانی که میخواهند بدانند پشتِ هر شاهکار، چه ساعتی از شب و چه خطخوردنی روی کاغذ گذشته است.
با این کتاب، فردی را برای همیشه متفاوت خواهید دید. از این رو، «A Life in Lyrics» نه فقط یک کتاب، بلکه یک سندِ تاریخی و یک نامهٔ عاشقانهٔ سیساله از فردی مرکوری به دنیاست.
دیدگاهها
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.