توضیحات
کتاب The Witches of Cambridge اثر آلیس هافمن، نخستین جلد از سهگانهای جدید است که داستان دو دانشجوی کالج رادکلیف در دهه ۱۹۵۰ را روایت میکند. این کتاب با تکیه بر پژوهشهای دانشگاهی هافمن در مدرسه الهیات هاروارد، موازیسازی تاریخی میان دادگاههای جادوگران سیلم و عصر مککارتیسم را به تصویر میکشد و بر دوستی زنانه بهمثابه نیرویی جادویی تأکید دارد.
آلیس هافمن، نویسندهٔ پرفروش «جادوی عملی» (Practical Magic)، در سپتامبر ۲۰۲۶ با رمان جدیدی به نام «جادوگران کمبریج» (The Witches of Cambridge) بازگشته است. این کتاب که همزمان با اکران فیلم «جادوی عملی ۲» منتشر شده، داستان دو دانشجوی کالج رادکلیف در دههٔ ۱۹۵۰ را روایت میکند که به انجمنی مخفی از جادوگران میپیوندند.
آنچه این اثر را از دیگر آثار جادویی هافمن متمایز میکند، ریشهیابی آن در پژوهشهای آکادمیک او در مدرسهٔ الهیات هاروارد و تمرکزش بر «دوستی» بهجای «خواهری» است. در ادامه، داستان، شخصیتها، نقدهای معتبر، تفاوتهای آن با دیگر آثار، و رویدادهای تاریخی بازتابیافته در کتاب را بررسی میکنیم.
کتاب The Witches of Cambridge روایت چه داستانی است؟ – معرفی رمان جدید آلیس هافمن
کتاب The Witches of Cambridge داستان دو دانشجوی کالج رادکلیف در دههٔ ۱۹۵۰ است که با پیوستن به انجمنی مخفی از جادوگران، هویت واقعی خود را کشف میکنند و در مسیری پر از عشق، خیانت و مقاومت گام برمیدارند.
دو دانشجوی رادکلیف در دهه ۱۹۵۰ که مسیر زندگیشان با جادو گره میخورد
آوا ابوت، دختری از مین با موهای قرمز و چشمانی سیاه، با بورسیهای مرموز وارد رادکلیف میشود. هماتاقیاش، لورن بل، وارثی ثروتمند از خانوادهای جادوگر است که والدینش را در کودکی از دست داده. آوا که در شهر کوچک جنسیس با والدینی سختگیر بزرگ شده، همیشه احساس بیگانگی میکرده. لورن نیز برای محافظت از خود، قلبش را سرد کرده و به مسیر جادوی سیاه روی آورده است.
در طول داستان، این دوستی بارها به آزمایش کشیده میشود و هر بار، نیروی جادویی آن را نجات میدهد.
انجمن لیلیث – پناهگاهی مخفی برای جادوگران در دل یک کالج معتبر
انجمن لیلیث (Lilith Society) که در قرن هفدهم توسط نخستین جادوگر کمبریج تأسیس شد، پناهگاهی مخفی برای زنانی بود که به دلیل جادوگری طرد میشدند. خانهٔ این انجمن در محوطهٔ رادکلیف قرار دارد و اعضای آن در روزهای یکشنبه به آموختن جادو، گیاهدرمانی و کیمیاگری میپردازند.
آوا و لورن پس از پیوستن، با زنانی آشنا میشوند که هرکدام داستانی از طردشدگی دارند. اما بهتدریج، رازهای تاریکی در دل انجمن پدیدار میشود: چندین دختر از انجمن ناپدید میشوند و آوا و لورن درمییابند که دادگاههای جادوگران، هرگز واقعاً پایان نیافتهاند (فصل چهارم کتاب The Witches of Cambridge).
روایتی دوگانه از قرن هفدهم تا دهه ۱۹۵۰ – پژواک دادگاههای سیلم در عصر مککارتی
هافمن با ساختار روایی دوگانه، نامههایی از نخستین جادوگر کمبریج (رز برایدول) را در دل داستان جای داده است. این نامهها که در کتابخانهٔ دانشگاه الهیات هاروارد پیدا میشوند، داستان زنی را روایت میکنند که در سال ۱۶۹۲ از زندان بریدول لندن گریخته و به کمبریج آمده است.
او از دادگاههای سیلم، نقش خانوادهٔ ماتر در این دادگاهها، و تلاش خود برای ایجاد پناهگاهی امن میگوید. این موازیسازی تاریخی، پژواک وحشت سیلم را در عصر مککارتیسم به تصویر میکشد؛ جایی که «شکار جادوگر» کمونیستها، بار دیگر زنان و اندیشمندان آزاداندیش را هدف قرار میدهد.
شخصیتهای اصلی کتاب جادوگران کمبریج چه کسانی هستند؟
شخصیتهای اصلی شامل آوا ابوت، دختری از مین که نسب جادویی خود را در رادکلیف کشف میکند؛ لورن بل، وارثی ثروتمند که به جادوی سیاه روی آورده؛ جیمی ماتر، نوادهٔ شکارچی جادوگران؛ و لیونل بل و بیلی هیلی، زوجی که عشقشان در دوران وحشت اسطوخودوس روایت میشود.
آوا ابوت – دختری از مین که با ورود به رادکلیف از نسب جادویی خود باخبر میشود
آوا با موهای قرمز شعلهور و دوازده کلاغی که او را دنبال میکنند، در شهر کوچک جنسیس با والدینی سختگیر بزرگ شده که هر نشانهٔ جادو را در او سرکوب میکردند.
او از نسب جادویی خود بیخبر است و تنها با ورود به رادکلیف و پیوستن به انجمن لیلیث، کمککم به هویت واقعیاش پی میبرد. در طول داستان، آوا با عشقی ممنوعه به جیمی ماتر، نوادهٔ شکارچی معروف جادوگران، روبرو میشود (فصل پنجم).
او باید میان عشق و وفاداری به هویت جادوییاش یکی را انتخاب کند.
لورن بل – وارث ثروتمندی که به دلیل فقدانهای کودکی به جادوی سیاه روی میآورد
لورن، شخصیتی پیچیده و چندلایه، وارث خانوادهای ثروتمند است که والدینش را در کودکی از دست داده. این فقدان، او را به مسیر جادوی سیاه (Crooked Path) کشانده؛ مسیری که در آن تلاش میکند قلبش را از هر احساس انسانی خالی کند.
برخلاف آوا، لورن از هویت جادویی خود آگاه است و از آن بهعنوان سلاحی برای محافظت از خود استفاده میکند. عشق او به کریک، خالکوبی که کلمات جادویی را بر بدنش نقش میبندد، و سپس رابطهای خطرناک با پروفسور شارپ، متخصص انسانشناسی جادو، مسیر تحول او را رقم میزند (فصل نهم).
جیمی ماتر – نواده کاتن ماتر که خود نیز جادو در خون دارد
جیمی، جوانترین پسر خانوادهٔ تأثیرگذار ماتر، نوادهٔ کاتن ماتر، بدنامترین شکارچی جادوگران سیلم است. خانوادهٔ ماتر قرنها با جادوگری مبارزه کردهاند، اما جیمی برخلاف سنت خانوادگی، خود دارای خون جادوگر است.
او ابتدا این هویت را انکار میکند، اما جاذبهٔ او به آوا و کشف رازهای خانوادهاش، او را به پذیرش آنچه هست سوق میدهد. رابطهٔ عاشقانهٔ جیمی و آوا، با مخالفت شدید خانوادهٔ ماتر و دوستان آوا روبرو میشود و تنش اصلی داستان را شکل میدهد.
لیونل بل و بیلی هیلی – روایتی از عشق پنهان در دوران «وحشت اسطوخودوس»
هافمن در کنار خط داستانی اصلی، روایتی فرعی از عشق پنهان لیونل بل (برادر لورن و دانشجوی پزشکی) و بیلی هیلی (کارآگاه پلیس) را به تصویر میکشد. این دو در دورهای زندگی میکنند که دولت آمریکا تحت عنوان «وحشت اسطوخودوس» (Lavender Scare)، کارمندان را از دولت پاکسازی میکند. رابطهٔ آنها نهتنها بهخاطر فشارهای اجتماعی، بلکه بهخاطر شغل بیلی بهعنوان افسر پلیس، با خطرات زیادی روبرو است. این خط داستانی، ابعاد دیگری از «شکار جادوگر» را در دههٔ ۱۹۵۰ به تصویر میکشد (فصل پانزدهم، صفحه ۱۸۵-۱۸۶).
نقدهای معتبر درباره کتاب The Witches of Cambridge چه میگویند؟
نقدهای معتبر، کتاب The Witches of Cambridge را شروعگر یک سری جذاب توصیف کردهاند. Publishers Weekly آن را «جادویی» خوانده، نیویورک تایمز بر انگیزهٔ شخصی هافمن از طردشدگی تأکید کرده، و Kirkus ضمن ستایش، به «آموزنده» بودن نثر در یک جملهٔ خاص اشاره کرده است.
نقد Publishers Weekly: «هافمن هنوز جادویی عمل میکند» – چرا این کتاب شروعگر یک سری جدید است
نشریهٔ Publishers Weekly در نقد خود، جادوگران کمبریج را «شروعگر یک سری جذاب» خوانده و نوشته است:
هافمن ثابت میکند که هنوز جادویی عمل میکند.
این نقد بر پیوند عمیق میان آوا و لورن تأکید دارد و میگوید دوستی آنها «در برابر عشقهای عاطفی معمولی و طردشدگی، مقاومت میکند». بهگفتهٔ این نقد، تسلی آنها این است که نخستین زنانی نیستند که طرد شدهاند؛ آنها از جادوگرانی که پیش از آنها آمدهاند، بهویژه قربانیان دادگاههای سیلم، میآموزند.
نیویورک تایمز: هافمن از انگیزهٔ شخصیاش میگوید – «من یک آدم بیرونی بودم»
در مصاحبهٔ نیویورک تایمز، هافمن فاش میکند که انگیزهٔ نوشتن دربارهٔ جادوگران، تجربهٔ شخصیاش از طردشدگی بوده است:
من دربارهٔ جادوگران مینویسم چون یک آدم بیرونی بودم، و این احساسی است که تمام عمر داشتهام. من نمیخواستم آن شخص باشم. میخواستم یک زندگی عادی داشته باشم. اما زندگی عادی چیست؟
این مصاحبه همچنین به ریشهٔ کتاب در مقالهترم هافمن در مدرسهٔ الهیات هاروارد دربارهٔ اینکریس ماتر اشاره میکند؛ مقالهای که بهدرخواست هافمن، بهصورت داستانی نوشته شد و سرآغاز خلق این کتاب گردید.
نقد Kirkus: «نثر میتواند آموزشی باشد» – واکاوی دقیق یک جملهٔ بحثبرانگیز
نشریهٔ Kirkus Reviews در نقد خود، کتاب را «خوشآمد» برای طرفداران هافمن و «رمانی که میداند چه میخواهد بگوید» توصیف کرده است. با این حال، به یک جملهٔ خاص در نامهٔ یک جادوگر در سال ۱۶۹۵ اشاره میکند که بهگفتهٔ منتقد، «بهطرز دردناکی برجسته» است:
Women belong to us, the lawmakers had decided. Your body, our choice, they said (زنان به ما تعلق دارند، قانونگذاران چنین تصمیم گرفتند. بدن شما، انتخاب ما، آنها گفتند).
این نقد معتقد است که هرچند نثر گاهی «آموزنده» میشود، اما موازیسازی تاریخی میان وحشت سرخ و جامعهٔ مردسالار دههٔ ۱۹۵۰ با تاریخچهٔ جادوگران، بهخوبی کار شده است.
آیا نثر کتاب The Witches of Cambridge «آموزنده» است؟ – پاسخ به نقد کرکوس
نقد کرکوس به یک جملهٔ خاص در نامهٔ رز برایدول (سال ۱۶۹۵) اشاره دارد. هافمن این جمله را در بافت داستانی یک شخصیت قرار داده تا موازیسازی تاریخی میان دادگاههای سیلم و مککارتیسم را نشان دهد. بررسی متن نشان میدهد که پیامهای کتاب از طریق شخصیتها و موقعیتها منتقل میشوند، نه نثر خطابی.
جملهای که هدف نقد قرار گرفته – «Your body, our choice» در نامه یک جادوگر در سال ۱۶۹۵
جملهٔ مورد اشاره در نامهٔ چهارم نخستین جادوگر کمبریج (رز برایدول) آمده است. این نامه به سال ۱۶۹۵ بازمیگردد و داستان کورا بل، دختر نوجوانی را روایت میکند که توسط شکارچی جادوگر به نام تام بویل مورد آزار قرار گرفته و به دار آویخته میشود.
رز در این نامه مینویسد: «زنان به ما تعلق دارند، قانونگذاران چنین تصمیم گرفتند. بدن شما، انتخاب ما، آنها گفتند. کمبریج بهشت ما بود، اما دیگر چنین نبود، مگر اینکه آن را برای خود بازپس میگرفتیم.»
این جمله، بیانگر دیدگاه شخصیت رز در قرن هفدهم نسبت به ظلمی است که بر زنان جادوگر میرفته است (نامهٔ چهارم).
چرا هافمن این موازیسازی تاریخی را انتخاب کرده است؟ – مککارتیسم در برابر دادگاههای سیلم
هافمن موازیسازی تاریخی آشکاری میان دو دوره برقرار کرده است: دادگاههای سیلم (قرن هفدهم) و عصر مککارتیسم (دههٔ ۱۹۵۰).
در هر دو دوره، ترس از «دیگری» بهانهای برای سرکوب زنان، اقلیتها و اندیشمندان آزاداندیش شده است.
در قرن هفدهم، جادوگران متهم به همکاری با شیطان بودند و در دههٔ ۱۹۵۰، کمونیستها متهم به تهدید امنیت ملی. هافمن با قرار دادن این جمله در دهان یک شخصیت در قرن هفدهم، نشان میدهد که این نگرش ریشهای تاریخی دارد و محدود به یک دوره نیست (فصل دهم، صفحه ۱۲۱).
او از تاریخ بهعنوان آینهای برای نقد جامعهٔ معاصر استفاده کرده است.
آیا کتاب پیام خود را بر داستان اولویت داده است؟ – بررسی آنچه در متن واقعاً میگذرد
نقد کرکوس به «آموزنده» بودن نثر اشاره دارد، اما بررسی متن نشان میدهد که هافمن پیامهای سیاسی و فمینیستی خود را از طریق شخصیتها و موقعیتهای داستانی منتقل میکند، نه از طریق نثر مستقیم و خطابی.
جملهٔ مورد اشاره، بخشی از نامهٔ یک شخصیت است و در بافت داستانی خود، بیانگر رنج و خشم اوست. منتقدان دیگر مانند Publishers Weekly و نیویورک تایمز، بر شخصیتپردازی قوی و پیوند عاطفی میان شخصیتها تأکید کردهاند. بنابراین، کتاب تعادل مناسبی بین پیام و داستان برقرار کرده است.
پاسخ هافمن به این نقد در مصاحبه با نیویورک تایمز – «کتاب میداند چه میخواهد بگوید»
هافمن در مصاحبه با نیویورک تایمز، بهصراحت به موضعگیری کتاب خود اشاره کرده است. او میگوید که کتاب جادوگران کمبریج کتابی است که «میداند چه میخواهد بگوید».
این جمله، که در نقد کرکوس نیز تکرار شده، نشان میدهد که هافمن از آگاهانه بودن پیامهای کتاب خود ابایی ندارد.
او در مصاحبهای دیگر با Vanity Fair نیز تأکید کرده که جادوگر در آثار او، زنی است که «قدرت دارد و نمیترسد». هافمن بهعنوان نویسندهای با بیش از ۳۰ اثر پرفروش، از تجربه و تخصص کافی برای بیان پیامهای خود بهصورتی برخوردار است که هم داستانپردازی و هم محتوای فکری را در برگیرد.
جادوگران کمبریج چه تفاوتی با دیگر کتابهای جادویی هافمن دارد؟
این کتاب بر دوستی زنانه بهجای خواهری تأکید دارد، ریشه در پژوهشهای آکادمیک هافمن در مدرسهٔ الهیات هاروارد دارد، فضای دههٔ ۱۹۵۰ را با مککارتیسم و وحشت اسطوخودوس به تصویر میکشد، و نخستین جلد از سهگانهای جدید است که برای اقتباس تلویزیونی انتخاب شده است.
دوستی به جای خواهری – این بار گروهی از دوستان، نه یک خانواده جادوگر
برخلاف مجموعهٔ جادوی عملی که بر خواهری و پیوندهای خونی تأکید دارد، جادوگران کمبریج بر دوستی متمرکز است.
هافمن در مصاحبه با TODAY.com میگوید:
این کتاب بیشتر دربارهٔ موقعیتهایی با دوستان بود. اینکه دوستی برای زنان چقدر مهم و عمیق است. گاهی فکر میکنم برای زنان، دوستی مهمتر از روابط عاشقانه است.
این تغییر رویکرد، به کتاب فضایی تازه بخشیده و آن را از دیگر آثار جادویی هافمن متمایز میکند.
ریشه پژوهشهای دانشگاهی – مقالهترم هافمن در مدرسه الهیات هاروارد درباره اینکریس ماتر
کتاب The Witches of Cambridge نخستین اثری است که مستقیماً از پژوهشهای آکادمیک هافمن در مدرسهٔ الهیات هاروارد نشأت گرفته است. او در دوران تحصیل، مقالهای دربارهٔ اینکریس ماتر، رئیس پیشین دانشگاه هاروارد و یکی از عوامل کلیدی دادگاههای سیلم، نوشت و از استادش خواست که اجازه دهد مقاله را بهصورت داستانی بنویسد. این ریشهٔ دانشگاهی، به کتاب اعتبار و عمق تاریخی بخشیده است.
فضای کمبریج دهه ۱۹۵۰ – مککارتیسم، وحشت اسطوخودوس و محدودیتهای زنان
درحالیکه مجموعهٔ جادوی عملی عمدتاً در دوران معاصر یا قرن هفدهم میگذرد، این کتاب فضای دههٔ ۱۹۵۰ را به تصویر میکشد؛ دورهای که با مککارتیسم، وحشت اسطوخودوس و محدودیتهای شدید حقوق زنان همراه بود.
هافمن با انتخاب این دوره، زمینهای تاریخی برای بررسی «شکار جادوگر» در اشکال مختلف آن فراهم کرده است. سقط جنین غیرقانونی، عدم دسترسی به قرصهای ضدبارداری، و تبعیض آموزشی، بخشی از واقعیتهای تلخی هستند که شخصیتهای زن کتاب با آنها روبرو میشوند (فصل چهارم، صفحه ۳۸).
نخستین جلد از یک سهگانه جدید – کتابی که برای اقتباس تلویزیونی نیز انتخاب شده است
کتاب The Witches of Cambridge نخستین جلد از یک سهگانهٔ جدید است و برای اقتباس تلویزیونی توسط هولو (Hulu) با تهیهکنندگی نوا هاولی (Noah Hawley) انتخاب شده است.
هافمن همچنین در حال کار بر روی اقتباس موزیکال برادوی از «جادوی عملی» به همراه نورا جونز است. این استقبال گسترده از آثار هافمن، نشاندهندهٔ محبوبیت پایدار دنیای جادویی او در اشکال مختلف رسانهای است.
انگیزه آلیس هافمن از نوشتن کتاب The Witches of Cambridge چه بود؟
انگیزهٔ هافمن از نوشتن این کتاب، ترکیبی از تجربهٔ شخصی طردشدگی در کودکی و پژوهشهای آکادمیک او در مدرسهٔ الهیات هاروارد دربارهٔ خانوادهٔ ماتر است. او میخواست داستانی بنویسد که نشان دهد چگونه ترس از «دیگری» در طول تاریخ، زنان را سرکوب کرده است.
از یک مقالهترم دانشگاهی تا یک رمان پرفروش – مسیر شکلگیری ایده
هافمن در مصاحبه با TODAY.com فاش میکند که ایدهٔ این کتاب در دوران تحصیلش در مدرسهٔ الهیات هاروارد شکل گرفته است: «تا امروز هم دقیقاً نمیدانم چرا این کار را کردم، اما بسیار خوشحالم که کردم».
در یکی از کلاسهای سخت، از او خواسته شد مقالهای دربارهٔ کسی در هاروارد بنویسد که با او مخالف است. هافمن بلافاصله خانوادهٔ ماتر را انتخاب کرد؛ چراکه اینکریس و کاتن ماتر «با جادوگران دوست نبودهاند». او از استادش اجازه خواست که مقاله را بهصورت داستانی بنویسد و اینگونه، نخستین جرقههای کتاب زده شد.
تجربه شخصی هافمن از طردشدگی – «من نمیخواستم آن کسی باشم که دیگران میگفتند»
هافمن در مصاحبه با نیویورک تایمز، انگیزهٔ عمیقتر خود را از نوشتن دربارهٔ جادوگران، احساس طردشدگی در دوران کودکی میداند. او در نیویورک بهدنیا آمد و در لانگآیلند دههٔ ۱۹۵۰ بزرگ شد.
مادرش که مددکار اجتماعی بود و زندگیای بوهمی داشت، طلاق گرفته بود و برخی از اعضای خانواده او را قطع رابطه کرده بودند.
هافمن میگوید:
من نمیگویم که او یک جادوگر بود، اما در زمانی که بسیار غیرقابلپذیرش بود، بسیار بوهمی بود.
او احساس میکرده که مانند شخصیتهای «جادوی عملی»، دوستانش اجازه نداشتهاند به خانهٔ او بیایند. این تجربهٔ شخصی، به او درک عمیقی از شخصیتهای طردشدهاش بخشیده است.
تأثیر Practical Magic – چگونه یک رمان، سه دهه داستانسرایی را شکل داد
جادوی عملی که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد، مسیر حرفهای هافمن را برای سه دهه تعیین کرد. او در مصاحبه با Vanity Fair میگوید که در ابتدا به این اثر بهعنوان یک مجموعه فکر نمیکرده است:
تا زمانی که خوانندگانم برایم نامه نوشتند و گفتند که واقعاً میخواهند بدانند برای عمهها چه اتفاقی افتاده و زندگی آنها قبل از سالی و جیلیان چگونه بوده است، به آن بهعنوان یک مجموعه فکر نمیکردم.
این بازخورد خوانندگان، او را به نوشتن «قواعد جادو» (۲۰۱۷)، «درسهای جادو» (۲۰۲۰) و «کتاب جادو» (۲۰۲۱) سوق داد.
کتاب جادو مبنای فیلم «جادوی عملی ۲» (Practical Magic 2) است که در سپتامبر ۲۰۲۶ اکران میشود.
کتاب جادو عملی مبنای فیلم «جادوی عملی ۲» است که در سپتامبر ۲۰۲۶ اکران میشود. این رمان نیز در کنار سایر رمانهای اقتباسی سال ۲۰۲۶، توجه مخاطبان را به خود جلب کرده است.
کتاب The Witches of Cambridge اگرچه در همان جهان جادویی روایت میشود، اما با تمرکز بر دوستی بهجای خواهری، گامی تازه در این مسیر است.
چه رویدادهای تاریخیای در جادوگران کمبریج بازتاب یافته است؟
کتاب سه رویداد تاریخی اصلی را بازتاب میدهد: دادگاههای جادوگران سیلم (۱۶۹۲) با نقش اینکریس و کاتن ماتر، مککارتیسم و وحشت سرخ در دههٔ ۱۹۵۰. همچنین محدودیتهای حقوق زنان در این دوره بهخوبی به تصویر کشیده شده است.
دادگاههای جادوگران سیلم (۱۶۹۲) – نقش اینکریس و کاتن ماتر در محاکمه جادوگران
دادگاههای سیلم در سال ۱۶۹۲، یکی از اصلیترین زمینههای تاریخی این کتاب است. اینکریس ماتر، رئیس پیشین دانشگاه هاروارد، و پسرش کاتن ماتر، هر دو از چهرههای کلیدی این دادگاهها بودند. کاتن ماتر کتابی به نام «عجایب جهان نامرئی» نوشت که در آن از محاکمه جادوگران دفاع کرد.
در مقابل، اینکریس ماتر بعدها شواهد طیفی را محکوم کرد و به پایاندادن دادگاهها کمک کرد. در کتاب، این تضاد میان پدر و پسر بهخوبی به تصویر کشیده شده است و شخصیت جیمی ماتر با این میراث تاریخی دستوپنجه نرم میکند (نامهٔ دوم، صفحه ۱۱۷-۱۱۸).
مککارتیسم و وحشت سرخ (دهه ۱۹۵۰) – «شکار جادوگر» کمونیستها در آمریکا
دههٔ ۱۹۵۰، دورهٔ اوج مککارتیسم و وحشت سرخ بود؛ دورهای که سناتور جوزف مککارتی با متهمکردن هزاران آمریکایی به همدستی با کمونیستها، فضایی از ترس و سرکوب ایجاد کرد.
هافمن موازیسازی آشکاری بین «شکار جادوگر» کمونیستها در دههٔ ۱۹۵۰ و دادگاههای جادوگران در قرن هفدهم انجام داده است. او نشان میدهد که چگونه در هر دو دوره، ترس از «دیگری» بهانهای برای سرکوب آزادیهای فردی و محدودکردن حقوق زنان و اقلیتها شده است (فصل دهم، صفحه ۱۲۱).
محدودیتهای حقوق زنان در دهه ۱۹۵۰ – سقط غیرقانونی، عدم دسترسی به پیشگیری از بارداری و تبعیض آموزشی
دههٔ ۱۹۵۰ دورهای بود که حقوق زنان بهشدت محدود بود. سقط جنین غیرقانونی بود، دسترسی به قرصهای ضدبارداری برای زنان مجرد وجود نداشت، و زنان در محیطهای آموزشی با تبعیض روبرو بودند.
در کالج رادکلیف، زنان مجبور بودند در کلاسهای علوم در راهرو بنشینند تا مزاحم دانشجویان مرد نشوند. هافمن این محدودیتها را بهخوبی به تصویر کشیده و نشان میدهد که چگونه شخصیتهای زن کتاب، در عین برخورداری از قدرت جادویی، در جامعهای زندگی میکنند که آنها را شهروند درجهدو محسوب میکند (فصل اول، صفحه ۱۱-۱۲).
آیا کتاب The Witches of Cambridge را بخوانیم؟
اگر از مجموعهٔ جادوی عملی لذت بردهاید، به ژانر آکادمیک تاریک علاقه دارید، یا داستانهای تاریخی فمینیستی را دوست دارید، این کتاب برای شماست. اما اگر به دنبال روایتی پرحادثه و سریع هستید، ممکن است سبک کند و شخصیتمحور آن برایتان مناسب نباشد.
برای طرفداران Practical Magic – این کتاب در همان جهان جادویی روایت میشود
اگر از مجموعهٔ جادوی عملی لذت بردهاید، جادوگران کمبریج انتخابی عالی برای شماست. این کتاب اگرچه شخصیتهای جدید و داستانی تازه دارد، اما در همان جهان جادویی روایت میشود و همان حس و حال مرموز و جادویی را دارد. هافمن در این کتاب نیز از لور، فضاسازی قوی و عشق خواهرانه (هرچند این بار بهصورت دوستی) بهره برده است.
برای علاقهمندان به ژانر آکادمیک تاریک – فضای کالج رادکلیف، انجمنهای مخفی و معمای تاریخی
فضای کالج رادکلیف در دههٔ ۱۹۵۰، انجمنهای مخفی، و معمای ناپدیدشدن دختران از انجمن لیلیث، کتاب The Witches of Cambridge را به اثری جذاب برای علاقهمندان به ژانر آکادمیک تاریک (Dark Academia) تبدیل کرده است. این کتاب با فضاسازیهای گوتیک و معمایی، خواننده را به دنیایی میبرد که در آن گذشته و حال، جادو و واقعیت، در هم تنیده شدهاند.
برای خوانندگان داستانهای تاریخی فمینیستی – کتابی با موضعی روشن درباره حقوق زنان
کتاب The Witches of Cambridge کتابی است با موضعی روشن دربارهٔ حقوق زنان و نقد جامعهٔ مردسالار. هافمن با موازیسازی تاریخی میان دادگاههای جادوگران و مککارتیسم، نشان میدهد که چگونه ترس و سرکوب، در اشکال مختلف، بر زندگی زنان تأثیر گذاشته است. اگر به داستانهای تاریخی با رویکرد فمینیستی علاقه دارید، این کتاب برای شماست.
چه انتظاری باید داشت؟ – روایتی کند و شخصیتمحور با فضاسازی قوی و تأکید بر احساسات
کتاب The Witches of Cambridge یک رمان شخصیتمحور با روایتی نسبتاً کند است که بر فضاسازی و احساسات شخصیتها تأکید دارد. منتقدان به «اتمسفریک» بودن آن اشاره کردهاند. اگر به دنبال داستانی پرحادثه و سریع هستید، شاید این کتاب برای شما مناسب نباشد. اما اگر از غرقشدن در دنیایی جادویی و همراهشدن با سفر عاطفی شخصیتها لذت میبرید، این کتاب تجربهای بهیادماندنی برای شما خواهد بود.
کتاب The Witches of Cambridge اثری است که در آن آلیس هافمن با تکیه بر پژوهشهای آکادمیک و تجربهٔ شخصی خود، داستانی از دوستی، جادو و مقاومت در برابر سرکوب خلق کرده است. این کتاب با موازیسازی تاریخی میان دادگاههای جادوگران سیلم و عصر مککارتیسم، نشان میدهد که چگونه ترس از «دیگری» در طول تاریخ، بهانهای برای محدودکردن آزادیهای فردی و سرکوب زنان بوده است. هافمن با خلق شخصیتهایی پیچیده و قابلهمذاتپنداری، بهویژه آوا و لورن، و تأکید بر نقش دوستی زنانه بهمثابه نیرویی جادویی، بار دیگر ثابت کرده است که «هنوز جادویی عمل میکند». این کتاب نخستین جلد از سهگانهای است که بهنظر میرسد بهاندازهٔ «جادوی عملی» محبوب خواهد شد. اگر به دنبال اثری هستید که هم داستانی جذاب داشته باشد و هم شما را به تأمل دربارهٔ تاریخ، قدرت و دوستی وادارد، جادوگران کمبریج انتخابی بینظیر است.
اگر از کتاب جادوگران کمبریج لذت بردید، این کتابها را هم دوست خواهید داشت
داستان جادوگران، دوستیهای زنانه و فضای آکادمیک تاریک، ترکیبی است که در آثار مشابه دیگری نیز بهخوبی دیده میشود. در ادامه، چهار رمان را معرفی میکنیم که از نظر ژانر، فضا یا درونمایه، شباهت قابلتوجهی با «جادوگران کمبریج» دارند و میتوانند تجربهی خواندنی مشابهی را برای شما رقم بزنند.
Weyward
داستانی تاریخی با سه زن در پنج قرن، از سال ۱۶۱۹ تا ۲۰۱۹، که هرکدام به نوعی با جادوی نهفته در طبیعت و توانمندسازی زنان درگیرند. این کتاب که یکی از معروفترین نمونههای «ادبیات جادوگری فمینیستی» محسوب میشود، با روایتهای موازی و فضایی پر از رمز و راز، مخاطب را به سفری در دل تاریخ و جادو میبرد.
Witchcraft for Wayward Girls
داستانی دربارهی گروهی از دختران جوان در یک مرکز بازپروری در فلوریدای دههی ۱۹۷۰ که به طور اتفاقی به کتابی باستانی دربارهی جادو دست پیدا میکنند. فضای گوتیک جنوبی و تمرکز بر گروهی از زنان که برای بقا و رهایی دست به جادو میزنند، آن را به اثری قدرتمند و تأثیرگذار تبدیل کرده است.
The Book of Witching
رمانی با خط زمانی دوگانه که داستان یک زن در اسکاتلند قرن هفدهم را با زندگی یک زن معاصر در لندن پیوند میزند. فضای گوتیک، معمای فراطبیعی و ساختار روایی دوگانه، این کتاب را از نظر فرم و درونمایه به «جادوگران کمبریج» بسیار نزدیک کرده است.
Katabasis
یک رمان «آکادمیک تاریک» دربارهی دو دانشجوی دکترا که برای نجات استادشان سفری به جهنم میکنند. فضای دانشگاهی، فضای سرد و مرموز، و عناصر جادویی و اساطیری، این کتاب را به گزینهای ایدهآل برای طرفداران فضای رادکلیف و انجمنهای مخفی تبدیل کرده است.
دیدگاهها
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.