توضیحات
پریا پارکر در کتاب The Art of Fighting نشان میدهد که فرار از تعارض، برخلاف تصور رایج، روابط را نابود میکند و «صلحِ ناسالم» از هر جنگِ ویرانگری خطرناکتر است. او با مدل سهمرحلهای «پارگی، دستوپنجهنرمکردن، جدایی» و ابزارهایی مانند «برنامهریزیِ دعوا» و «مهمانیِ نظراتِ داغ»، تعارض را به فرصتی برای رشد و نزدیکیِ بیشتر تبدیل میکند.
حتماً برایتان پیش آمده که در یک تیم، خانواده یا گروه دوستانه، حس کردهاید چیزی در هواست؛ حرفی ناگفته، دلخوریِ پنهان، اما هیچکس جرأت نمیکند آن را به زبان بیاورد. همه چیز ظاهراً آرام است، اما آن آرامش، بویِ خفهکنندهی یک رابطهی در حالِ مرگ را میدهد.
پریا پارکر، نویسندهٔ پرفروش هنر گردهمایی و تسهیلگرِ حرفهایِ تعارض، در جدیدترین کتابش هنر جنگیدن (The Art of Fighting: The Transformative Power of Conflict) این باورِ رایج را به چالش میکشد که «گروههای خوب دعوا نمیکنند». او با تکیه بر تجربهٔ بیستسالهاش در حلِ تعارضاتِ سازمانی و خانوادگی، استدلال میکند که جامعههای ماندگار، آنهایی نیستند که دعوا نمیکنند؛ بلکه آنهایی هستند که خوب دعوا میکنند.
چرا پریا پارکر از صلح ناسالم میگوید؟ (آسیبشناسی خاموشیِ جمعی)
صلح ناسالم حالتی است که گروهها بهجای رویارویی با مشکلات، آنها را نادیده میگیرند و این سکوتِ مصلحتآمیز، در بلندمدت از هر مشاجرهای به رابطه آسیب میزند.
پارکر در مصاحبهای با نیویورکتایمز در تاریخ ۲۲ آگوست ۲۰۲۶، اصطلاح «صلح ناسالم» (Unhealthy Peace) را برای توصیفِ وضعیتی به کار میبرد که در آن، افراد به جای مواجهه با تعارض، آن را زیر فرش پنهان میکنند.
او میگوید که در بسیاری از گروههایی که با آنها کار میکند، وقتی پای اختلاف به میان میآید، گروه بین «اجتناب» و «تشدید» سرگردان میشود. ساکتترین اتاقها، اغلب دردسرسازترینشان هستند؛ جایی که همه سر تکان میدهند، اما تصمیمِ واقعی سالها زمینمیماند.
تفاوت صلح ناسالم با جنگِ سالم چیست؟
صلح ناسالم یعنی وانمود کردن به اینکه همه چیز خوب است، درحالیکه دلخوریها انباشته میشوند. در مقابل، جنگِ سالم یا به تعبیر پارکر گرمای سالم (Healthy Heat)، فضایی است که در آن اختلافنظرها با صراحت، اما با مراقبت، مطرح میشوند تا به شفافیت و رشدِ گروه منجر شوند.
چرا فرار از تعارض، رابطه را نابود میکند؟
پارکر اعتراف میکند که خودش یک «آدمِ دعواگریزِ نسلسوم» است. او از تجربهٔ شخصیِ خود میگوید:
وقتی پدر و مادرش از هم جدا شدند، همه شوکه شدند، چون «هیچوقت دعوا نمیکردند».
این تجربه به او آموخت که اجتناب از تعارض، خودش نوعی رهاکردنِ رابطه است؛ چون وقتی حرفها را نمیزنیم، ارتباطِ واقعی را از دست میدهیم و فقط قالبیِ خالی از رابطه باقی میماند.
گرمای سالم چه تفاوتی با جنگِ تمامعیار دارد؟
گرمای سالم نقطهای میانه است بین جنگِ تمامعیار (تخریبگر) و صلحِ ناسالم (فرارکننده). پارکر توضیح میدهد که این فضا، جایی است که میتوانید تنش را به اندازهٔ کافی، با دقت، نگه دارید تا «مولد و روشنگر» باشد.
او تأکید میکند که تعارض، ناکارآمدی نیست؛ بلکه نشانهٔ اهمیتِ موضوع برای گروه است؛ مردم دربارهٔ چیزهایی که به آنها بیتفاوت هستند، دعوا نمیکنند.
مدل سهمرحلهای کتاب The Art of Fighting
پارکر در کتاب هنر جنگیدن یک مدل سهمرحلهای برای مدیریتِ چرخهٔ زندگیِ تعارض ارائه میدهد: «پارگی» (Tear)، «دستوپنجهنرمکردن» (Grapple) و «جدایی» (Cleave).
نقد کرکس ریویوز این مدل را «چارچوبی هوشمندانه» برای درکِ تعارض بهعنوان «مسیری روشنگر، هرچند گاه ناراحتکننده، به سوی ارتباطِ عمیقتر» توصیف کرده است.
مرحلهٔ اول: پارگی (Tear) – تشخیص زخمِ رابطه
اولین مرحله، شناسایی «پارگی» یا شکافی است که تعارض در جامعه ایجاد کرده است.
این پارگی میتواند «یک جروبحثِ کوچک، یک ترکِ مویی، یک درگیریِ تمامعیار یا یک شکافِ عمیق» باشد.
در این مرحله، مهمترین کار، یافتن «اشتیاقِ رابطهایِ باقیمانده» (Relational Longing) یا «میلِ باقیمانده برای ارتباط» و «نیازِ اساسیِ گروه» (Capital N Need) است که در دلِ تعارض نهفته است. بهعبارتی، بپرسیم: «اصلاً چرا برای این رابطه میجنگیم؟»
مرحلهٔ دوم: دستوپنجه نرمکردن (Grapple) – جراحیِ تعارض
در این مرحله، اعضای جامعه بهطور فعال با مسائلی که به تعارض دامن زدهاند، درگیر میشوند. پارکر تأکید میکند که دعوا یک چسب زخم نیست، بلکه یک «جراحی» است که باید بهدقت برنامهریزی شود.
گفتوگو مهم است، اما مواجههٔ واقعی باید متناسب با پویاییِ خاصِ هر گروه طراحی شود. در این مرحله است که گروه باید «برنامهٔ جنگ» خود را طراحی کند: مکان، سؤالِ محوری و قالبِ بحث.
مرحلهٔ سوم: جدایی یا چسبندگی (Cleave) – تصمیمِ نهایی
مرحلهٔ پایانی، دورهٔ جدایی (Cleaving) نام دارد. در این مرحله، جامعه تصمیم میگیرد که آیا میتواند از این شکاف عبور کند و گروه را حفظ کند، یا اینکه تعارض نشان میدهد که اعضا باید از هم جدا شوند.
پارکر تأکید میکند که هر دو مسیر نیازمندِ پایاندادنِ بخشهایی از گروه یا جنبههایی از آن است؛ پایانی که باید «نه فقط برای کسانی که میروند، بلکه برای کسانی که میمانند» با دقت و آیینهای خاصی همراه باشد.
نقدهای منصفانه؛ کتاب The Art of Fighting برای چه کسانی کاربردیتر است؟
کتاب The Art of Fighting یک راهنمای استثنایی برای گروهها و سازمانهاست، اما ممکن است برای افرادی که بهدنبال راهکارهای فردی برای تعارضاتِ دودلایه هستند، کمتر کاربردی باشد.
پذیرشِ صادقانهٔ محدودیتهای یک کتاب، بخشی از اعتمادسازی با مخاطب است. منتقدانِ معتبر، هم به نقاطِ قوتِ این کتاب اشاره کردهاند و هم به محدودیتهای آن.
نقد Publishers Weekly: تمرکز بر گروه بهجای افراد
نشریهٔ Publishers Weekly در نقد خود مینویسد که «تأکید بر پویاییِ گروهی، باعث میشود برخی از پیشنهادهای او برای کسبوکارها مناسبتر باشد تا برای افراد».
با این حال، همین نقد تأکید میکند که «راهنماییِ زیرکانه و انسانی» پارکر برای «مدیریتِ اختلافات در محیطهای کار، گروههای دوستانه، جوامع و خانوادهها» بسیار ارزشمند است و «ایدهٔ مرکزی او – اینکه دعوای درست میتواند به التیام و احیای روابط کمک کند – قانعکننده است».
نقد کرکس ریویوز: ساختارِ منسجم اما با پیشفرضِ مخاطبِ گروهی
کرکس ریویوز کتاب را «راهنمایی استثنایی برای هر گروهی که بهدنبال تغییرِ تعارض به فرصتی برای رشدِ مثبت است» معرفی کرده است.
این نقد نیز بهصراحت بر مخاطبِ «گروهی» کتاب تأکید دارد و آن را برای «تسهیلگر یا مشاورِ استراتژیک» مناسبتر میداند تا برای یک فردِ معمولی که بهدنبالِ حلِ یک تعارضِ شخصیِ ساده است.
پاسخ سازنده: نقاط قوت در برابر محدودیتها
با وجودِ این محدودیتها، پارکر خود در مصاحبهای اشاره کرده که ابزارهای موجود برای تعارضِ زوجی بسیارند، اما برای «گروهها» کمتر. بههمیندلیل، او کتاب را عمدتاً برای «گروهها» نوشته است.
کتاب The Art of Fighting برای کسانی که رهبریِ یک تیم، یک سازمان، یک خانوادهٔ بزرگ یا یک جامعه را بر عهده دارند، یک منبعِ کمنظیر و تحولآفرین است، اما اگر بهدنبالِ راهنماییِ صرفاً فردی برای یک مشاجرهٔ دوستانه هستید، ممکن است برخی از فصلهای آن برایتان «زیاد» باشد.
۴ ابزار عملیِ کتاب The Art of Fighting برای یک دعوای هدفمند
پارکر چهار ابزارِ عملی برای تبدیلِ تعارض به فرصتی برای رشد ارائه میدهد: برنامهریزیِ دعوا، مهمانیِ نظراتِ داغ، تشریفاتِ عذرخواهیِ کامل، و تشخیصِ «تهدیدِ ما-بودگی».
۱. برنامهریزی برای دعوا (Scheduling the Fight)
پارکر با الهام از جوامعِ سنتی و بومی، به گروهها پیشنهاد میکند زمانِ خاصی را برای بحث در موردِ اختلافات تعیین کنند. این کار به افرادِ دعواگریز فرصت میدهد تا از نظرِ ذهنی آماده شوند و به افرادِ دعواجو اطمینان میدهد که جایگاهی برای ابرازِ وجود دارند.
۲. مهمانیِ نظراتِ داغ (Hot Takes Party)
یکی از تمرینهای عملیِ کتاب، برگزاری جلساتی برای تمرینِ تعارضِ کمفشار است. شرکتها با بحث دربارهٔ موضوعاتِ بیضرر و خندهدار، کمکم ماهیتِ دعوا را برای خود عادی میکنند و برای تعارضاتِ جدیتر آماده میشوند.
پارکر معتقد است که «مشاجرهٔ کمفشار، در واقع آمادگی برای مشاجرهٔ پرفشار است».
۳. تشریفاتِ عذرخواهیِ کامل (Full Apology)
پارکر به فرزندانش یاد میدهد که بهجای گفتنِ «متاسفم که ناراحت شدی» بگویند «متاسفم که این کارِ خاص را کردم». همچنین به طرفِ مقابل میآموزد که بهجای «اشکال نداره» بگوید «متشکرم» تا آسیبپذیریِ طرفِ مقابل نادیده گرفته نشود.
او تأکید میکند که ناتوانی در عذرخواهی، یکی از بزرگترین موانعِ زندگیِ گروهیِ سالم است.
۴. تشخیص تهدیدِ ما-بودگی (Threats to Us-ness)
پارکر معتقد است عمیقترین تعارضات، آنهایی هستند که هویتِ گروهی یا «ما-بودگی» (Us-ness) را نشانه میگیرند.
او مثالِ یک باشگاهِ شنا در سانفرانسیسکو با ۱۵۰ سال سابقه را میزند که بر سرِ استفاده از لباسِ غواصی به دو دسته تقسیم میشود. یک دسته آن را «پیشرفت» و دستهای دیگر آن را «خیانت به روحِ باشگاه» میدانند.
تشخیصِ این که یک تعارض، واقعاً به «هستیِ» گروه مربوط میشود، کلیدِ طراحیِ یک رویاروییِ مؤثر است.
اطلاعات جدید و منحصربهفرد کتاب؛ فراتر از «هنر گردهمایی»
کتاب The Art of Fighting مکملِ کتاب The Art of Gathering است؛ کتابِ اول دربارهٔ چگونگیِ جمعکردنِ معنادارِ مردم بود و کتابِ جدید دربارهٔ این است که با همان مردم، وقتی اوضاع سخت میشود، چه کنیم.
تفاوتِ بنیادین دو کتاب از زبانِ خود نویسنده (مقایسه کتاب The Art of Gathering با The Art of Fighting)
پارکر خودش تفاوتِ دو کتاب را بهخوبی توضیح داده است:
کتابِ اولم، ”هنر گردهمایی”، دربارهٔ این بود که چطور خوب با دیگران زندگی کنیم. ”هنر جنگیدن”، دربارهٔ این است که وقتی ناگزیر اینطور نیست، چه کار کنیم.
کتاب هنر گردهمایی دربارهٔ لحظاتِ اشتراک و شادیِ جمعی است و هنر جنگیدن دربارهٔ لحظاتِ دشوار و جداییهایی که میتوانند به نزدیکیِ بیشتر منجر شوند.
از جمعکننده تا جنگآور؛ سیرِ تکاملِ فکریِ پارکر
پارکر میگوید در سال ۲۰۲۰، درحالیکه بهعنوان بانوی گردهمایی شناخته میشد، روزهایش را درگیرِ حلِ تعارضاتِ گروهها در دورانِ پاندمی بود.
او متوجه شد که افزایشِ تنهایی با افزایشِ ترکِ رابطهها همراه است و به این نتیجه رسید که کتابِ بعدیاش باید دربارهٔ «چطور با هم ماندن وقتی اوضاع جدی میشود» باشد.
مطالعهٔ گروههای واقعی؛ از کلیسا تا باشگاهِ شنا
پارکر برای این کتاب، طیفِ گستردهای از گروههای واقعی را بررسی کرده است. از جملهٔ این گروهها میتوان به یک کلیسا در دههٔ ۱۹۹۰ که بر سرِ ازدواجِ همجنسگرایان دچار شکاف شد، یک آژانسِ دولتی که بر سرِ پرچمها (BLM در برابر Blue Lives Matter) به جنگ پرداخت، و یک باشگاهِ شنا با ۱۵۰ سال سابقه اشاره کرد.
او همچنین از تجربیاتِ خود در حلِ تعارضاتِ خانوادگی در تعطیلات، شکافهای گروههای دوستانه در دورانِ پاندمی، مذاکراتِ اتحادیههای کارگری و بحرانهای شرکتی بهعنوان مثال استفاده کرده است.
مقایسهٔ ساختاریافته: هنر گردهمایی در برابر هنر جنگیدن
هنر گردهمایی به ما میآموزد چگونه جمع شویم و هنر جنگیدن به ما میآموزد چگونه با هم بمانیم؛ این دو کتاب، دو رویِ یک سکهی «زندگیِ گروهیِ هدفمند» هستند.
سؤال محوری و هدفِ هر کتاب چیست؟
| معیار | هنر گردهمایی (The Art of Gathering) | هنر جنگیدن (The Art of Fighting) |
|---|---|---|
| سؤالِ محوری | چطور مردم را بهطور معنادار جمع کنیم؟ | با همان مردم، وقتی اوضاع سخت میشود، چه کنیم؟ |
| هدفِ غایی | کاهشِ تنهایی از طریق جمعشدنِ هدفمند | کاهشِ تنهایی و گسستگی از طریق ماندن در کنار هم، حتی با اختلاف |
ابزارهای اصلی و نوعِ مخاطب در دو کتاب
| معیار | هنر گردهمایی | هنر جنگیدن |
|---|---|---|
| ابزارِ اصلی | آیینهای جمعی، طراحیِ تجربه، میزبانیِ آگاهانه | برنامهٔ جنگ، تشریفاتِ تعارض، گرمای سالم |
| نوعِ مخاطب | هر کسی که میخواهد دورهمیِ بهتری برگزار کند | مدیران، رهبران تیم، تسهیلگران و گروههای انسانی |
چگونه این دو کتاب مکمل یکدیگرند؟
پارکر خود میگوید که این دو کتاب در واقع دو رویِ یک سکه هستند: «گردهمایی و تعارض، هر دو ابزارهایی مرکزی برای زندگیِ گروهی هستند. برای ساختنِ گروههای سالم و متصل، بعضی افراد باید بدانند چطور گردهماییهای عالی برگزار کنند و همزمان، بعضی افراد باید در تعارض ماهر باشند.»
هنر گردهمایی به ما میآموزد چگونه جمع شویم و هنر جنگیدن به ما میآموزد چگونه با هم بمانیم؛ دو مهارتِ مکمل برای یک زندگیِ جمعیِ پویا و پایدار.
مشاهده و بررسی کتاب The Art of Gathering
چالشهای عملیِ اجرای تعارضِ سالم در دنیای واقعی
اجرای تعارضِ سالم در دنیای واقعی با چالشهایی مانندِ ابزارهای دیجیتالِ تعارضزا، افرادِ «دعواجو»یِ حرفهای و نابرابریِ قدرت روبرو است که هرکدام نیازمندِ راهکارهایِ خاص خود هستند.
چرا اسلک (Slack) آتشِ تعارض را شعلهور نمیکند، بلکه فقط دود تولید میکند؟
پارکر در مصاحبه با نیویورکتایمز، اسلک را «دود» مینامد، نه «آتش». او معتقد است که اسلک و شبکههای اجتماعی برای «گرمای سالم» طراحی نشدهاند؛ آنها فاقدِ بافت و ظرافتهای لازم برای یک تعارضِ سازنده هستند.
وقتی افراد در اسلک حرفهای تند میزنند یا کانالهایِ موازیِ بحث ایجاد میکنند، اینها معمولاً «نشانهای از یک ناخوشیِ عمیقتر در جایِ دیگر» هستند. بهجای تمرکز بر خودِ اسلک، باید بهدنبال «آتش» یا منشأِ اصلیِ تعارض گشت.
چگونه با افرادِ «دعواجو»یِ حرفهای برخورد کنیم؟
پارکر به پدیدهای به نام «کارآفرینانِ تعارض» (Conflict Entrepreneurs) اشاره میکند؛ افرادی که در هر گروه، خانواده و شرکتی وجود دارند و «فقط برای به هم ریختن اوضاع» وارد میدان میشوند.
راهکارِ او برای مواجهه با این افراد، «برنامهریزیِ دعوا» است. وقتی زمان و مکانِ مشخصی برای بحث وجود داشته باشد، فردِ «دعواجو» نمیتواند هر لحظه که خواست، تنش ایجاد کند و فردِ «دعواگریز» هم میداند که برای ابرازِ نگرانیهایش زمانی اختصاصی وجود دارد.
وقتی قدرت در دستِ یک طرف است، چه کسی باید قدمِ اول را بردارد؟
پارکر تأکید میکند که «قدرت در هر رابطهای وجود دارد و در سازمانها، سلسلهمراتب وجود دارد». چالشبرانگیزترین موقعیتها وقتی پیش میآید که «یک فرد قدرتش را تشخیص نمیدهد». او میگوید که بیشترِ کارِ او با «افرادی است که قدرتِ بیشتری دارند تا از قدرتشان بهخوبی استفاده کنند».
مسئولیتِ آغازِ یک تعارضِ سالم، بیش از هر کس دیگری بر عهدهٔ کسی است که قدرتِ نابرابرِ نهادی در اختیار دارد، چون او میتواند دیگری را اخراج کند و این تفاوت، ماهیتِ تعارض را کاملاً تغییر میدهد.
چرا باید کتاب The Art of Fighting را خواند؟
The Art of Fighting به ما میآموزد که تعارض، پایانِ رابطه نیست؛ بلکه آغازِ یک رابطهٔ عمیقتر و واقعیتر است، به شرطی که با مهارت و آگاهی وارد آن شویم.
تعارض، تنها راهِ ماندن در کنار هم
پارکر معتقد است که همهٔ گروهها تغییر میکنند و تکامل مییابند و دقیقاً بهخاطرِ اختلافنظرهاست که گروههای خوب شکوفا میشوند. فرار از تعارض، نهتنها گروه را از رشد بازمیدارد، بلکه بهمرورِ زمان، آن را از درون پوک میکند.
این کتاب برای چه کسانی یک «منبعِ ضروری» محسوب میشود؟
هنر جنگیدن برای طیفِ گستردهای از مخاطبان مفید است: از «مدیرانی که تیمهایشان بیش از حد مودب است» تا «والدینی که میخواهند به فرزندانشان عذرخواهیِ واقعی را بیاموزند»؛ از «رهبرانِ سازمانهایی که با بحران روبرو هستند» تا «افرادی که در گروههای دوستانهشان با شکافهای عمیق دستوپنجه نرم میکنند».
آدام گرانت، نویسندهٔ پرفروش کتاب Think Again و Vibe، دربارهٔ این کتاب میگوید (منبع صفحه رسمی کتاب در آمازون):
این فقط یک کتاب دربارهٔ بحثکردنِ بهتر نیست؛ بلکه راهنمایی برای ساختنِ روابطِ قویتر است.
پیامِ نهاییِ پریا پارکر به خوانندگان
پارکر در مصاحبهای با نیویورکتایمز، پیامِ نهاییاش را اینگونه خلاصه میکند:
اگر به رابطهای اهمیت میدهید، بهجای فرار، واردِ میدانِ دعوا شوید؛ چون تعارض، سرمایهگذاری در آن رابطه است.
او تأکید میکند که «سکوت، قبرستانِ رابطههاست» و تنها راهِ ماندن در کنار هم، یادگیریِ «هنرِ جنگیدن» است.
آیا تا به حال تجربهٔ «صلحِ ناسالم» را در تیم، خانواده یا گروه دوستانتان داشتهاید؟ چه شد که آن سکوت را شکستید یا نشکستید؟ خوشحال میشوم تجربهتان را در بخشِ نظرات با من و دیگر خوانندگان به اشتراک بگذارید. همچنین اگر سوالی دربارهٔ مفاهیمِ این کتاب یا کاربردِ آنها در زندگیِ روزمرهتان دارید، بپرسید؛ با کمالِ میل پاسخ میدهم.
دیدگاهها
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.