توضیحات
کتاب Mattering از جنیفر برهینی والاس، با ارائهٔ چارچوب پنجمؤلفهای «هستهٔ مترینگ» و مفاهیمی نوآورانه مانند «فایل تأثیر» و «گوشهگیر»، نشان میدهد که احساس ارزشمندی، نیروی محرک رفتار انسان پس از تأمین نیازهای اولیه است و تقویت آن، رهایی از بحران تنهایی و بیمعنایی در عصر مدرن را ممکن میسازد.
در جهانی که هر روز پررنگتر با اپیدمی تنهایی، فرسودگی شغلی و اضطراب دستوپنجه نرم میکند، شاید مهمترین پرسشهایی که در سکوت شب از خود میپرسیم، اینها باشند: «آیا کسی متوجه حضور من میشود؟ آیا کارم برای کسی تفاوت ایجاد میکند؟ اگر نباشم، آیا فرقی میکند؟»
جنیفر برهینی والاس (Jennifer Breheny Wallace)، روزنامهنگار برندهٔ جایزه و نویسندهٔ پرفروش نیویورک تایمز، در کتاب تازهٔ خود با عنوان «Mattering: The Secret to a Life of Deep Connection and Purpose» (انتشارات Portfolio، ژانویهٔ ۲۰۲۶) پاسخی عمیق و مبتنی بر پژوهش به این پرسشها داده است.
او نشان میدهد که «مترینگ» (Mattering) یا همان «احساس ارزشمند بودن و تأثیرگذار بودن برای دیگران»، یک «نیاز فرعی» (meta-need) است که پس از تأمین نیازهای اولیه مانند خوراک و سرپناه، رفتار انسان را هدایت میکند.
این کتاب با تکیه بر صدها مصاحبهٔ عمیق، نظرسنجی از بیش از دو هزار نفر در سراسر جهان، و بهرهگیری از نظریههای روانشناسانی چون موریس روزنبرگ و گوردون فلت، یک چارچوب علمی و در عین حال کاربردی برای درک و تقویت حس ارزشمندی در خود، خانواده، محیط کار و جامعه ارائه میدهد.
بحران بیارزشی؛ چرا امروز همه به کتاب Mattering نیاز دارند؟
کتاب Mattering پاسخی به بحران فراگیر احساس بیارزشی در عصر مدرن است؛ بحرانی که ریشه در نابودی فضاهای سوم، کاهش تعاملات حضوری، فشارهای شغلی و فرهنگی، و ازهمگسیختگی شبکههای حمایتی دارد.
والاس در سراسر کتاب نشان میدهد که بحرانهای عصر حاضر – از اپیدمی تنهایی و فرسودگی شغلی تا کاهش امید به زندگی در برخی جوامع – همگی ریشه در یک پدیدهٔ مشترک دارند: ازدسترفتن حس ارزشمندی. او با استناد به پژوهشهای نشان میدهد که از سال ۲۰۱۴، امید به زندگی در آمریکا رو به کاهش گذاشته و یکی از دلایل اصلی آن، «مرگهای ناشی از ناامیدی» (deaths of despair) شامل خودکشی، مصرف بیش از حد مواد مخدر و مرگهای مرتبط با الکل است که با تنهایی، انزوا و ازدسترفتن شغل ارتباط مستقیم دارند. (مقدمه، صفحهٔ ۱۰ و پژوهشهای دو اقتصاددان دانشگاه پرینستون، آن کیس (Anne Case) و آنگوس دیتون (Angus Deaton) است.)
اما بحران بیارزشی فقط به آمارهای تلخ محدود نمیشود. والاس از زنانی میگوید که پس از بزرگشدن فرزندان، حس میکنند دیگر جایی در زندگی آنها ندارند؛ از مردانی که در دوران بازنشستگی، سنگینترین بخش پیری را «این میدانند که دیگر کسی به آنها اتکا نمیکند»؛ از کارمندانی که در محیط کار احساس میکنند «یک چرخدنده در ماشین» هستند و از دانشجویانی که تنها وقتی حس ارزشمندی میکنند که نمراتشان بالا و وزنشان پایین است (مقدمه کتاب).
«احساس عمیق بحرانی که در سراسر جهان تجربه میکنیم، با افزایش نرخ افسردگی، تنهایی و فرسودگی شغلی همراه است و عوامل بسیاری را عامل آن دانستهاند… اما این گرفتاریهای فراگیر را میتوان بهعنوان نشانههایی از دیدهنشدن، ارزشمند نبودن و ضروری نبودن نیز درک کرد.»
والاس تأکید میکند که ما اغلب آنچه را رخ میدهد «بحران سلامت روان» مینامیم، اما در حقیقت با «بحران سلامت اجتماعی» روبرو هستیم؛ فروپاشی عمیق روابطی که زمانی از ما محافظت میکردند.
در چنین شرایطی، بسیاری از ما به «شکلهای جعلی مترینگ» پناه میبریم: بهجای ارتباط، توجه جمع میکنیم؛ بهجای هدف، اعتبار و بهجای معنا، پول.
کتاب Mattering دقیقاً برای پاسخ به این بحران نوشته شده است؛ نه بهعنوان یک راهنمای انگیزشی سطحی، بلکه بهعنوان یک «مداخلهٔ اجتماعی» برای بازطراحی نحوهٔ زندگی، کار و عشقورزیدن (صفحهٔ ۱۳).
۵ مؤلفهٔ اصلی هستهٔ Mattering که باید بشناسید
والاس در کتاب خود، «هستهٔ مترینگ» (Mattering Core) را بهعنوان یک چارچوب پنجمؤلفهای معرفی میکند که شامل تشخیص، اتکا، اهمیت، گسترش خود و هماهنگی است؛ مؤلفههایی که با هم، حس ارزشمندی پایدار را ایجاد میکنند.
والاس این پنج مؤلفه را در صفحهٔ ۱۴ کتاب بهصورت زیر تعریف میکند:
تشخیص (Recognition)؛ دیده شدن و اثرگذاری واقعی
تشخیص یعنی این اطمینان که حضور و اقدامات ما برای دیگران ارزشمند است و غیبت ما حس میشود.
والاس در فصل اول کتاب با داستان گرگ بولانوف (Greg Bulanow)، رئیس آتشنشانی نورث چارلستون، نشان میدهد که حتی آتشنشانانی که جان انسانها را نجات میدهند، اگر تأثیر کار خود را نبینند، دچار فرسودگی و بیروحیگی میشوند.
او تأکید میکند که تشخیص، فراتر از دیدهشدن ساده است؛ یعنی بدانیم که «ما موضوع توجه یا آگاهی شخص دیگری هستیم».
گرگ با راهاندازی سیستم «من میگویم» (I’m telling)، که در آن فرماندهان شیفت هر دو هفته یک بار اقدامات قابل تقدیر اعضای تیم را گزارش میدهند، موفق شد این مؤلفه را در سازمان خود تقویت کند.
اتکا (Reliance)؛ نیاز بودن به دیگران
اتکا یعنی احساسی که از وابستگی دیگران به ما نشئت میگیرد و به زندگی ما وزن و معنا میبخشد.
والاس در فصل دوم با داستان جولی پلات ماهونی (Julie Plaut Mahoney) نشان میدهد که چگونه پس از مرگ مادرش – که جولی ۱۹ ماه تماموقت از او مراقبت کرده بود – حس «بیوزنی» عجیبی به سراغش آمد. جولی میگوید: «تا زمانی که دیگر آن نقش را نداشتم، نمیدانستم چقدر برایم معنا داشته است».
او با راهاندازی سازمان غیرانتفاعی Welcome Home که وسایل خانههای درگذشتگان را به خانوادههای نیازمند اهدا میکند، دوباره حس اتکا را بازیافت. والاس با الهام از جملهٔ کورت وونهگوت مینویسد: «بدترین اتفاقی که ممکن است برای کسی بیفتد این است که برای هیچکس به هیچدردی نخورد».
اهمیت (Importance)؛ اولویت بودن برای دیگران
اهمیت یعنی احساسی که دیگران ما را در اولویت قرار میدهند و برایمان وقت میگذارند.
در فصل سوم، والاس با داستان دانا توماس (Danna Thomas)، معلم مهدکودکی با ۳۹ دانشآموز، نشان میدهد که چگونه «اهمیت» میتواند توازندهندهٔ اتکای بیش از حد باشد.
دانا که زیر فشار کار فرو رفته بود، با تشکیل ناهارهای هفتگی با دو همکارش، جایی که «هیچکس دربارهٔ کار حرف نمیزد»، دوباره حس کرد که برای دیگران اولویت دارد.
والاس تأکید میکند که اهمیت یعنی «تأییدی که دیگران در مواقع ضروری ما را بر دیگر امور ترجیح میدهند».
تحقیقات سونیا لوثار در سال 2017 (Suniya Luthar) در این فصل نشان میدهد که تنها یک ساعت در هفته ارتباط صمیمانه با دیگران، میتواند سطح هورمون استرس (کورتیزول) را بهطور معناداری کاهش دهد.
گسترش خود (Ego Extension)؛ سرمایهگذاری دیگران در آیندهٔ ما
گسترش خود یعنی احساسی که موفقیتها و شکستهای ما برای کسی مهم است و او در رشد و آیندهٔ ما سرمایهگذاری میکند.
والاس در فصل چهارم، این مؤلفه را با داستان الهامبخش ریهان استیتون (Rehan Staton) به تصویر میکشد. ریهان که از دوران کودکی سختی را تجربه کرده و بهعنوان کارگر زبالهروبی مشغول به کار بود، با سرمایهگذاری همکارانش – بونز و کریگ – که مدام به او میگفتند «تو برای رفتن به دانشگاه زیرکتری» و با حمایت رئیساش، توانست به دانشگاه مریلند و سپس دانشکدهٔ حقوق هاروارد راه یابد.
والاس از قول موریس روزنبرگ مینویسد که گسترش خود «هم برای دهنده و هم برای گیرنده، به معنای احساس تعلق به چیزی بزرگتر از خود است» .
هماهنگی (Attunement)؛ درک عمیق بدون نیاز به گفتن
هماهنگی یعنی احساسی که دیگران ما را عمیقاً درک میکنند و بهگونهای معنادار به نیازهای درونیمان پاسخ میدهند.
در فصل پنجم، والاس هماهنگی را با داستان پگی وینکوفسکی (Peggy Winckowski) به تصویر میکشد؛ مادربزرگی که هر چهارشنبه صبح برای نوجوانان محله صبحانه درست میکند و بدون اینکه چیزی بگویند، حال درونشان را میفهمد.
والاس از قول روانپزشک دنیل جی سیگل نویسنده کتاب The Whole-Brain Child مینویسد: «وقتی با دیگران هماهنگ میشویم، به وضعیت درونی خود اجازه میدهیم تا با دنیای درونی دیگری همرزون شود. این همرزونی، قلب همان «حس درکشدن» است که در روابط صمیمانه پدیدار میشود».
او همچنین از آزمایش معروف «چهرهٔ بیحرکت» (Still Face) ادوارد ترونیک یاد میکند که نشان میدهد نوزادان وقتی با بیتوجهی مواجه میشوند، دچار پریشانی و سپس کنارهگیری میشوند.
آیا این کتاب صرفاً یک کتاب خودیاری دیگر است؟
خیر؛ اگرچه کتاب Mattering در ظاهر ساختاری خودیاری دارد، اما با پشتوانهٔ پژوهشی عمیق، دادههای آماری گسترده، و چارچوبهای نظری مستحکم، فراتر از یک کتاب انگیزشی سطحی عمل میکند.
جنیفر سزالی منتقد نیویورک تایمز در تاریخ 28 زانویه 2026 نوشته است که هدف کتاب «واضحاً خودیاری است» و توصیههایی مانند «فایل تأثیر» را مثال زده است. اما والاس در پاسخ به این نقدها، نشان میدهد که کتابش صرفاً مجموعهای از توصیههای کلی نیست.
- اولاً، والاس یک روزنامهنگار برندهٔ جایزه با سابقهٔ کار در برنامهٔ «۶۰ دقیقه» (60 Minutes) و نویسندهٔ کتاب پرفروش نیویورک تایمز «هرگز کافی نیست» (Never Enough) است که به بحران سلامت روان نوجوانان پرداخته بود. او برای این کتاب، صدها مصاحبهٔ عمیق در سراسر جهان انجام داده و نظرسنجی از بیش از دو هزار نفر در صنایع مختلف به عمل آورده است (فصل ۷، صفحهٔ ۱۷۶).
- دوم، والاس بهجای تکیه بر توصیههای کلیشهای، از چارچوبهای نظری معتبر استفاده میکند؛ از جمله نظریهٔ «انتقال» (Transition Theory) نانسی شلوسبرگ، مفهوم «ضد-مترینگ» (anti-mattering) از گوردون فلت، و پژوهشهای سونیا لوثار دربارهٔ کاهش استرس از طریق ارتباطات اصیل.
- سوم، والاس تأکید میکند که مترینگ یک «پدیدهٔ جمعی» است، نه یک تلاش فردگرایانه. او در پایاننامهٔ کتاب مینویسد:
گذار از «من مهم هستم» به «ما مهم هستیم» هم تابآوری بلندمدت و هم میراثی را که آرزویش را داریم به ما میدهد
(پایاننامه کتاب). تفاوت اساسی کتاب والاس با کتابهای خودیاری معمولی در همین نکته نهفته است؛ او بهجای تأکید بر «خودسازی» فردی، بر «بازسازی پیوندهای جمعی» تأکید دارد.
کتاب Mattering علاوه بر استقبال گسترده منتقدان، در لیست کتابهای پرفروش و استراتژیک سال ۲۰۲۶ جیپی مورگان نیز جای گرفته است. برای مشاهدهٔ کامل این لیست و سایر کتابهای تأثیرگذار، به مطلب «معرفی ۱۴ کتاب پرفروش و استراتژیک که میلیاردرهای جهان در سال ۲۰۲۶ میخوانند» مراجعه کنید.
۳ ایدهٔ ناب و منحصربهفرد از کتاب Mattering که کمتر به آنها پرداخته شده است
والاس در کتاب خود سه مفهوم نوآورانه را معرفی میکند که در کمتر منبعی با این جامعیت دیده میشوند: «فایل تأثیر»، «گوشهگیر» و «نظریهٔ انتقال».
فایل تأثیر (Impact File)؛ گنجینهای از یادآوریهای ارزشمندی
فایل تأثیر، مجموعهای از یادداشتهای تشکر، ایمیلها، پیامها و کارتهایی است که یادآور تأثیر مثبت ما بر دیگران هستند و در روزهای سخت، حس ارزشمندی را به ما بازمیگردانند.
والاس در فصل اول، این مفهوم را با الهام از لورن اسمیت برودی (Lauren Smith Brody) معرفی میکند که مجموعهای از «یادداشتهای تأثیر کوچک» را در یک سند گوگلی جمعآوری میکرد (فصل ۱، صفحهٔ ۲۷).
والاس توضیح میدهد که مغز انسان به «سوگیری منفی» (negativity bias) تمایل دارد؛ یعنی بیش از آنکه به موفقیتها توجه کند، بر شکستها متمرکز میشود. فایل تأثیر، پادزهری برای این سوگیری است.
حتی یک اقدام ساده مانند نامهٔ «اگر تو نبودی…» (If it weren’t for you…) که آملیا، مشاور املاک فلوریدا، هر سال برای دوستانش میفرستد، میتواند بخشی از این فایل باشد.
گوشهگیر (Cornerman)؛ حامی بیقضاوت در گوشه رینگ زندگی
گوشهگیر، کسی است که در گوشهٔ رینگ زندگی ما میایستد، بدون قضاوت به ما نیرو میدهد، نقاط قوت و ضعف ما را بهتر از خودمان میشناسد، و باعث میشود در سختترین لحظات، دوباره برخیزیم.
والاس این مفهوم را در فصل چهارم، از دنیای بوکس وام میگیرد. او از آنجلو داندی (Angelo Dundee)، بهترین گوشهگیر تاریخ بوکس، نقل میکند که در مبارزهٔ افسانهای شوگر ری لئونارد با تامی هرنز در سال ۱۹۸۱، وقتی لئونارد خسته و مجروح به گوشهٔ رینگ بازگشت، داندی دستی بر شانهٔ او گذاشت و فریاد زد: «داری خرابش میکنی پسر!» لئونارد بعداً گفت: «وقتی آن را گفت، میدانستم باید چه کار کنم» و در راند بعد، حریف را شکست داد (فصل ۴، صفحهٔ ۱۰۴).
والاس تأکید میکند که گوشهگیر، برخلاف تشویقکنندهٔ صرف، آنقدر به ما ایمان دارد که حقیقت تلخ را هم به ما میگوید.
ریهان استیتون در سخنرانی فارغالتحصیلی خود گفت: هیچ بوکسوری تنها وارد رینگ نمیشود. هر بوکسوری یک گوشهگیر دارد. یک گوشهگیر خوب، تفاوت بین تسلیمشدن و پیدا کردن آن نیروی اضافی برای ادامه دادن است
.
نظریهٔ انتقال (Transition Theory)؛ چرا تغییرات بزرگ ما را لرزان میکنند؟
نظریهٔ انتقال که توسط نانسی شلوسبرگ توسعه یافته، سه دسته تغییر را شناسایی میکند: «انتقال پیشبینیشده» (مانند بازنشستگی)، «انتقال پیشبینینشده» (مانند بیکاری ناگهانی)، و «رویدادهای بیرویداد» (مانند ترفیعی که داده نشد).
والاس در فصل ششم، با تکیه بر کارهای شلوسبرگ نشان میدهد که چرا در مواجهه با تغییرات بزرگ، حس ارزشمندیمان لرزان میشود. خود شلوسبرگ، که در دههٔ نود زندگیاش به سر میبرد، پس از بازنشستگی و نقلمکان به فلوریدا، دچار بحران هویت شد و با «پژوهش من-جستجو» (me-search) – یعنی بررسی تجربهٔ خود از طریق تحقیق دربارهٔ دیگران – راهی برای بازسازی حس ارزشمندیاش یافت.
والاس تأکید میکند که انتقال، یک وضعیت پایانی نیست. در واقع، دقیقاً نقطهٔ مقابل آن است. انتقال، دورهٔ بین دو حالت است
. جملهٔ معروف شلوسبرگ که در کتاب آمده، این است: «امروز، برای همیشه نیست».
چگونه مترینگ را در محیط کار و خانواده تقویت کنیم؟
والاس برای تقویت مترینگ در محیط کار و خانواده، راهکارهای عملی مبتنی بر مؤلفههای پنجگانه ارائه میدهد؛ از جمله اتصال کارکنان به تأثیر نهایی کارشان، سپردن مسئولیتهای معنادار، و ایجاد فضاهای منظم برای ارتباط صمیمانه.
در محل کار؛ از «احساس قابلیتتعویض» تا «عضو کلیدی تیم»
کارمندانی که احساس ارزشمندی میکنند، ۴۵ درصد کمتر احتمال ترک سازمان را دارند و سازمانهایی که بر مترینگ کارکنان سرمایهگذاری میکنند، سودآوری بیشتری تجربه میکنند.
والاس در فصل هفتم، با استناد به آمار گالوپ نشان میدهد که در سال ۲۰۲۴، تعامل کارکنان در آمریکا به ۳۱٪ رسیده که پایینترین میزان در یک دهه است و دو سوم کارکنان جهان گزارش میدهند که در «تقلا» یا «رنج» به سر میبرند (فصل ۷، صفحهٔ ۱۷۴). او با مثالهایی از سازمانهای موفق نشان میدهد که چگونه میتوان این روند را معکوس کرد:
- در کارخانهٔ BW Papersystems در ویسکانسین، مدیران «کارتهای داستان» (story cards) را کنار هر دستگاه نصب کردند که شامل عکس و داستان شخصی بود که قرار بود از آن محصول استفاده کند. این کار، کارگران را به تأثیر نهایی کارشان متصل کرد و روحیه را متحول ساخت (فصل ۷، صفحهٔ ۱۸۳-۱۸۴).
- گرگ بولانوف، رئیس آتشنشانی نورث چارلستون، با راهاندازی سیستم «من میگویم» (I’m telling) و ارسال کارتهای تشکر دستنویس، موفق شد نمرهٔ فرهنگ سازمانی را بهطور چشمگیری افزایش دهد (فصل ۱، صفحهٔ ۲۱-۲۲).
- در هتلهای Drury، برنامهٔ حمایت مالی اضطراری INNTouch به بیش از ۱۲۰۰ کارمند کمک کرده و نرخ حفظ کارکنان را به بالاترین سطح رسانده است (فصل ۷، صفحهٔ ۱۹۷).
والاس همچنین به پژوهشهای آدام گرانت نویسنده کتاب Think Again اشاره میکند که نشان میدهد حتی پنج دقیقه گفتوگوی رو در رو با افرادی که از کار ما بهرهمند میشوند، میتواند انگیزه را بهطور چشمگیری افزایش دهد (فصل ۷، صفحهٔ ۱۸۶).
در خانواده و جامعه؛ از «میز صبحانه مادربزرگ پگی» تا «پروژه اعتراف»
والاس با داستانهای واقعی نشان میدهد که چگونه یک فضای ساده و منظم میتواند به مرکز هماهنگی و درک متقابل تبدیل شود و حس ارزشمندی را در خانواده و جامعه گسترش دهد.
میز صبحانهٔ مادربزرگ پگی: در فصل پنجم، والاس داستان پگی وینکوفسکی را روایت میکند که هر چهارشنبه صبح برای نوجوانان محله صبحانه درست میکند. پس از مرگ نوهاش سام، این سنت نه تنها متوقف نشد، بلکه گسترش یافت و به مکانی برای دیدهشدن و درک شدن نوجوانان تبدیل شد. پگی میگوید: «اگر بیایید، به شما غذا میدهم». والاس این فضا را نمونهای از «هماهنگی» (Attunement) میداند؛ جایی که نوجوانان بدون اینکه چیزی بگویند، حال یکدیگر را میفهمند.
پروژهٔ اعتراف (Confess Project): در فصل هشتم، والاس از پروژهٔ لورنزو لوئیس در آرکانزاس میگوید که آرایشگران را برای حمایت از سلامت روان مشتریان آموزش میدهد. این پروژه تاکنون بیش از ۴۰۰۰ آرایشگر را در ۶۱ شهر آموزش داده و سالانه به بیش از ۴ میلیون نفر خدمت رسانی کرده است. والاس نشان میدهد که چگونه یک «فضای سوم» (third space) مانند آرایشگاه، وقتی با قصد و نیت طراحی شود، میتواند به «موتور مترینگ» تبدیل شود. او از قول وینستون چرچیل مینویسد: ما ساختمانهایمان را میسازیم و بعداً ساختمانهایمان، ما را میسازند
.
چرا خواندن کتاب Mattering میتواند نگاه شما را به زندگی تغییر دهد؟
خواندن کتاب Mattering به شما نشان میدهد که حس ارزشمندی، یک نیاز انفرادی نیست؛ پدیدهای جمعی است که در پیوندهای ما با دیگران شکل میگیرد و تغییر از «من مهم هستم» به «ما مهم هستیم»، تنها راه رهایی از بحران تنهایی و بیمعنایی در عصر مدرن است.
والاس در پایاننامهٔ کتاب، با روایتی تأثیرگذار از مرگ پدرش، نشان میدهد که چگونه یک زندگی سرشار از مترینگ، حتی پس از مرگ نیز به حیات خود ادامه میدهد. او مینویسد که پس از درگذشت پدرش، پیامهای زیادی از افرادی دریافت کرد که تحت تأثیر مهربانیهای کوچک و بیصدای او قرار گرفته بودند. همسایهای محبتهای کوچک او را در طول سالها به یاد آورد؛ دوستان دوران دبیرستان از توصیهها و تشویقهای او گفتند؛ و یکی از دوستان خانواده نوشت: «پت همواره با اطرافیان خود هماهنگ بود و همیشه دیگران را به این باور میرساند که میخواهد داستانهایشان را بشنود».
«مترینگ چیزی نیست که بهتنهایی به دست آوریم، آن را انباشته و پسانداز کنیم تا در روزهای سخت بیرونش بیاوریم. مترینگ چیزی است که میان ما خلق میشود. در روابطمان، در جوامعمان و در حافظهی جمعیمان زنده است» (پایاننامه، صفحهٔ ۲۳۰)
والاس با الهام از جملهٔ تری پرچت مینویسد: هیچکس تا زمانی که امواجی که در جهان ایجاد کرده از بین نرفته باشد، واقعاً نمرده است
.
او تأکید میکند که شبکهٔ مترینگ، قویتر از هر فردی است و وقتی تغییرات بزرگ زندگی همه چیز را بر هم میزند، این شبکه باقی میماند و ما را حفظ میکند.
کتاب Mattering با زبانی شیوا، داستانسرایی قدرتمند، و پشتوانهٔ پژوهشی عمیق، به یکی از اساسیترین پرسشهای انسان مدرن پاسخ میدهد: «آیا من برای کسی مهم هستم؟» این کتاب به شما ثابت میکند که کمک به دیگران برای احساس ارزشمندی، نه کار کوچکی است و نه حتی کار بزرگی؛ خودِ کار است.
اگر تاکنون حس کردهاید که حضورتان در این جهان بیاثر است، یا اگر به دنبال راهی برای عمیقتر کردن ارتباطات خود با خانواده، همکاران و جامعه هستید، کتاب Mattering میتواند همان چارچوبی باشد که به دنبالش میگشتید. این کتاب را میتوانید از کتابفروشی معتبر ورلدکت تهیه کنید و سفری را آغاز کنید که نه تنها نگاه شما به زندگی، بلکه تأثیر شما بر زندگی دیگران را برای همیشه متحول خواهد کرد.
دیدگاهها
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.